வேற்று கிரக ஜீவராசிகள்
வெப்பத்தை கக்கிக்கொண்டிருக்க
இந்த கானகத்தில்
இனி நிசப்தம் இல்லை என்று
நிச்சயிக்கப்பட்டுவிட்டதா?
நிச்சயமற்ற வாழ்வின்
கொடிய முகங்களை
பார்ப்பதை தவிர்த்து
கவலைதோய்ந்த முகம்
கண்களில் தேங்கிய உப்பு நீருடன்
கொஞ்சமாய் பிடி மண் எடுத்து
அணி அணியாய்
பறவைகள் பறக்கத் தொடங்குகின்றன
கூடுகளை விட்டு
வெளியேறும் பறவைகள்
கடும் வெப்பத்தால் வெந்தபடி
இறக்கைகள் ஒடிபட்டு
தத்தி தத்தியே செல்கின்றன
தாமதிக்கும் பறவைகளுக்கு
கானகமே மயானமாய்
அவதரித்த வண்ணம்
தொடர்கிறது
எங்கும் மரணத்தின் ஓலங்கள்
சப்தங்களை உள்வாங்கிக் கொண்டு
சமுத்திரம்
மௌன சாட்சியாய்
பார்த்து கொண்டிருக்க
கானகத்தின் அமைதிக்காய்
கடும் தவம் செய்யும் புலிகள்
வேடந்தாங்கல் சென்ற பறவைகள்
வெகு சீக்கிரம் திரும்பாது கண்டு
உறுமத் தொடங்க
அதன் சப்தங்கள்
கானகத்தை தாண்டியும்
எதிரொலிக்கிறது.

ஆக்கம்: பாண்டித்துரை

Advertisements

இசிதா


இசிதாவை சந்தித்த பின்தான்
என் இதயம் துடிக்க ஆரம்பித்தது
மனித  மொழிபேசியே
என்னுள் புதைந்துவிட்டவள்
அவளுடைய உலகினுள்
அவ்வவ்போது
விருந்தினராய் என்னையும்
அழைத்துச் செல்வாள்
வியக்கதகு உலகம் அது
எல்லோரும் சமமாய்
அன்பின் முகமாய்
ஆர்பரிக்கும் அலையை ஞாபகபடுத்தி
இழுத்துக் கொண்டு ஓடுகிறாள்
சிங்கத்துடன் சிநேகம்
சாமி மேல் சவாரி என்று
எப்போதும் சப்தத்துடன்
எப்போதாவது மௌனமாய்
கன்னத்தில் கை தாங்கி
காத்திருக்கிறாள்
அவளின் உலகினுள்
அடுத்து யாரையாவது கடத்திச்செல்ல
இசிதா
எனக்கான ஆச்சர்யங்களை
என் உதட்டு புன்னகை தாங்கியுள்ளது
தேவதைகளின் அரசியே
இசிதா
காத்திருக்கிறேன்
உன் புன்னகைக்கு
மீண்டும் உன் உலகினுள்
கடத்திச் செல்ல வருவாயா?

ஆக்கம்: பாண்டித்துரை

அலைபாயுதே

அவள் மட்டும் அந்த அறையில்

தொலைபேசியை எடுப்பதும் வைப்பதுமாய்

கொஞ்சம் காத்திருப்பு

பின் மீண்டும்

தொலைபேசியை எடுப்பதும் வைப்பதுமாய்

கண்களில் கண்ணீர்துளி பூக்கிறது

உலகத்தின் ஒட்டுமொத்த இருண்மையும்

அவளின் அறைக்குள் புகுந்நத வண்ணம்

அவளை ஆரத் தழுவகிறது

கசியும்  நீர் துளியை

கை விரல் தட்டிச்செல்ல

முகம் அலம்பி

கண்ணாடியை ஒருமுறை பார்த்து

ஏதோ ஒன்றை சிந்தித்து

சிறு புன்னகையை சிதறவிட்டபடி

மென்சோகம் படர்கிறது

ஒட்டுமொத்த ஞாபகங்களை

துப்படாவில் கொட்டி

காற்றாடியில் கட்டத் தொடங்குகிறாள்

அந்த ஒரு நிமிடத்தில்

எங்கும் மாயன அமைதி

காற்றாடி அசைகிறது

எங்கும் அதன் சப்தங்கள்

மறு நாளைய பொழுது

தொலைபேசியை அழைத்த வண்ணமாய்

புலர்கிறது 

ஆக்கம்: பாண்டித்துரை

பிசிரடித்து வந்து விழும்
வார்த்தை
என்ன சொன்ன
ஒவ்வொரு முறையும்
அனிச்சையாய் தொடரும் இருமல்
சப்தங்களை உள்வாங்குவதற்கான
தேடல்களுடன்
யார் அது
தெரியலையே
மனதினுள் மந்திர உச்சாடனங்கள்
தெரித்து விழுகின்றன
புரியாத வண்ணமாய்
கொஞ்சமாய் இருள்
மெல்லிய வெளிச்சத்தில்
வாயில்படியில் காத்திருக்கிறது
மயான அமைதியாய்
காலத்தின் சுவடு

ஆக்கம்: பாண்டித்துரை

பேருந்தில் செல்லும் போழுதும்

இரவு நேர தனிமையிலும்

நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை தலையை காண்பித்து

இம்சிப்பது நின்றுபோனது

காலையில் ஒருமுறை

மாலையில் ஒருமுறை என

பள்ளியின் வருகை பதிவேடாய்

அலைப்பு மணியை அலறவிட்டு

அம்மு நான்தான் என்று சொல்லவும்

நானாக இல்லாமல்

மாறிய உலகிலிருந்து விடுபட்டேன்

இப்பொழுது எல்லாம்

அதிகம் சந்திப்தில்லை

கனவிலும் கூடத்தான்

ஆபூர்வமாக சந்தித்தால்

தோலைந்துவிட்ட வார்த்தைகளை

தேடவேண்டியிருக்கும்

இடைப்பட்ட நேரத்தில்

கனத்த மௌனம்

நிமிடத்தில் பிரிந்து செல்கிறோம்

இனி எப்போதும் சந்திக்க கூடாது என்று

அவளும் நினைத்திருக்க கூடும்

ஆக்கம்: பாண்டித்துரை

மின்சார இரயிலின்

ஆதம்பாக்கம் சந்திப்பு

காலையும் மாலையும்

30 நிமிடப் பயணம்

ஞாயிற்றுக்கிழமை பொழுது

உதயம் தியேட்டரில் ஒரு தமிழ்படம்

சரவணபவன் பொங்கல்

பெசன்ட் நகர் பீச் காற்று

மாதம் ஒரு முறை

அம்மா அப்பாவின் வாசைன

சின்ரெல்லா கனவான சபி

எப்போதாவது ஸ்பென்சர்

போரடித்தால் மொட்டைமாடி தூக்கம்

சீனு, சரண், முத்து

தேவகி, சிநேகானு

நினைக்கும்போது பேசலாம்

டைமழைகாலம் கத்தரிவெயில் என்று

ஞாபகங்களை தேடிச்செல்கிறேன்

வாழ்வதற்கான ஆக்சிசன்

அங்கே தானே இருக்கிறது...

ஆக்கம்: பாண்டித்துரை

 சின்னவயசு சீனு

குழந்தை கவுண்டர்

 

ராமுசித்தி

 

சங்கீதா

 

பூங்கொடி டீச்சர்

 

சேட்டு

 

லெட்சுமி

 

லாரி அப்பானு

 

ஒவ்வொரு காலத்திலும்

 

பிரிந்து செல்கின்றனர்

 

நான் மட்டும் இருக்கிறேன்

 

கடைசிவரை……….

    »»»»»»»»»»»»»»» 

சில நேரங்களில்  

யாருக்காகவும் என்னை

விட்டுத்தர விரும்புவதில்லை

 

என் தனிமை

அதன் மீதான அழுகையையும்

 இரவிற்கு அப்பாலும்….   

 »»»»»»»»»»»»»»»

என்னை நானே

அறியாதபோது

என் மீதான

உன் புரிதலுக்காக

நான் வருந்துவதில்லை     

 »»»»»»»»»»»»»»» 

ஆக்கம்: பாண்டித்துரை