கடிதம்-2

அன்புடன் பிள்ளைகள் நால்வருக்கும்

சிறப்பாக நீதிபதி பாண்டித்துரைக்கு

 

ஈழத்துத்தாய் (அம்மா) எழுதிக்கொள்வது. உங்கள் பிரம்மா கவிதைநூல் வெளியீட்டு விழாவுக்கு என்னையும் தமிழ்வாழ்த்து பாடுகிறீர்களா? ஏன அன்புடன் அழைத்தீர்கள் மிக்க நன்றி.

 

விழாவுக்கு வருகை தந்திருந்த தமிழ்ஆர்வளர்கள் அனைவரும் பார்க்கும் வண்ணம் வெண்திரையில் என்னையும் புகுத்தி என்னை அழைத்துவரும் அன்பான பெண்குலத்தைப் பெருமைபடுத்தினீர்கள்.

 

நான் சற்றும் எதிர்பாரதவிதமாக நினைவுப்பரிசுடன் இந்த ஏழையின் பெயரையும் பொறித்து முனைவர் திருமதி.லெட்சுமி அம்மையார் கைகளினால் பொன்னாடை போர்த்தும் கைங்கர்யத்தையும் செய்து இந்த தாயைப் பெருமைப்படவைத்துவிட்டீர்கள். நன்றி என்ற மூன்று எழுத்துக்குள் அது அடங்கக்கூடுமா?

 

அந்த நேரத்திலிருந்து உங்களுக்கு உங்கள் பெயர்பொறித்த ஏதாவதொன்று பிரம்மா ஞாபகமாக தரவேண்டுமென்று இந்த தாய்க்குப் பெரிய ஆவல்.  ஊசியில் நூலைக்கோர்த்து ( தையல் எந்திரமல்ல) உங்கள் நால்வர் பெயரையும் ஒரு துணியில் (அதுவும் நான்கு பூக்கள் மாத்திரமுள்ள துணியாகத் தேடினேன்) நான்கு மலர்கள் உள்ள இந்த சிறுதுணியில் ஒரு பூ மாத்திரம் மொட்டவிழ்த்த ( மலர்ந்தும் மலராத பாதிமலர்) மலராக காணக்கிடைத்தது. வாங்கி தைக்கிறேன் தைக்கிறேன்.. அதில் உங்கள் பெயர்களைத் தைத்து முடிக்க ஒருவாரத்துக்கு மேலாகிவிட்டது. உங்கள் பிள்ளை குட்டி பேரப்பிள்ளைகள் காலத்திலும் உங்கள் உடுப்புபெட்டியின் அடியில் கிடக்கும் இத்துணியை அவர்களுக்கு காட்டி 2008ல் நாங்கள் நான்கு பேராக சிங்கப்பூரில் பிரம்மா என்ற நூலை வெளியீடு செய்த காலத்தில் ஈழத்து தாயொருவர் மனம் மகிழ்ந்து தன்கையால் எம்பெயர்களைத் தைத்துக்கொடுத்தது இந்தத்துணி  என்று கூறுவீர்கள்.  நீங்கள் கடந்தகால இனிய நினைவுகளில் மூழ்கும் அவ்வேளையில் பூவுலகிலில்லாத இத்தாய்க்கும் அதுபெரிய ஒரு கல்வெட்டாக அமையுமல்லவா?

 

தாங்கள் நான்கு பேரும் இன்று போல் என்றும் இணைபிரியா (கோட்டைபிரபு பாண்டித்துரை செல்வா காளிமுத்துபாரத்)  நண்பர்களாக வாழ்ந்து பெரிய அரிய சீரிய கவிஞர்களாக வளர வாழ்த்துகள். உங்கள் வலதுகரமாக விளங்கும் சசிகுமார், சின்னபாரதி, அறிவுநிதி, சிவக்குமார், கவிஞர் இன்பா, காதலுடன் கண்ணா பொன்ற அறிஞர்கள் புடைசூழ, அண்ணாக்கள் .வீ.விசயபாரதி, .வீ.சத்தியமூர்த்தி, நாகை.தங்கராஜ் தமிழ்நெஞ்சர் கோவிந்தர், முனைவர் ரெத்தினவேங்கடேசன், முனைவர் லட்சுமி, கவிஞர் மாதங்கி, கவிஞர் மலர்விழி இளங்கோவன், எழுத்தாளர் இராம.வைரவன் போன்ற பெரியர்களின் ஆசிர்வாதமும் தாங்கள் குறிப்பிட்ட திரு.மாசில அன்பழகன், திரு.பாத்தென்றல் முருகடியான் போன்றவர்களின் வழிகாட்டலும் உங்களுக்கு உறுதுணையாக இருக்க வாழ்த்துக்கள்.

 

நீங்கள் அனைவரும் தமிழ்த்தாயின் வாரிசுகள்.  தமிழின் பெயரால் சந்தித்துக்கொண்டோம் நான் ஒரு தனி மரமல்ல பெரிய ஒரு தோப்பு என்ற பெருமிதம் இறுமாப்பு எனக்கும் வர வழிவகுத்தவன் தமிழ்த்தாய் தானே! நன்றி

 

என்றும்

அன்புடன் அம்மா

வள்ளியம்மை சுப்பிரமணியம்

தினமலர்

20.07.2008 ஞாயிற்றுக்கிழமை அன்று சிங்கப்பூரில்பிரம்மா” நூல் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. இந்த செய்தி தினமலர் 27.07.2008 ஞாயிற்றுக்கிழமை சென்னை பதிப்பில் வெளிவந்துள்ளது.

நன்றி: தினமலர்

       சிங்கப்பூர் நிருபர் திரு.வி.புருஷோத்தமன்

இது சரியா? தவறா

                                                                          

இது சரியா தவறா என்று இங்கும் யாருக்கும் தெரிவதில்லை. சரி என்ற மனநிலையில் நான் இருக்கிறேன். தவறு என்ற மனநிலையில் நீங்கள் இருக்கலாம். நான் சொல்லவருகின்ற விசயங்கள் எல்லாம் உங்களிடத்தில் மாறுபடக்கூடும். நான் உங்களிடம் சொல்வது, நான் நீங்கள் ஆகவேண்டிய நிர்பந்தத்தை எதிர்பார்க்காதீர்கள். நான் எனது, எனக்கான, சில நிமிடங்கள், சில மணிநேரம், சிலநாட்களையாவது விட்டுச்செல்லுங்கள். இவை புரிதலுக்கான, உணர்தலுக்கான, பகிர்தலுக்கான விசயமாக இருக்கலாம் இல்லாதும்மிருக்கலாம்.

 

உணர்சிவசப்பட்டு உதிர்கின்ற கண்ணீர்துளிகளோ, மகிழ்வின் உந்துதலால் ஆனந்த கூத்தாடுவதையோ, எதிர்நோக்காததால் நான் எழுதிச்செல்வதில் எவ்வித சிரமமும் இல்லை. மொழியறியாதவனின் மனநிலை, அல்லது மொழியற்றவனின் மனநிலை, நான் கடந்து செல்லவும், என்னை கடத்திச்செல்லவும் காரணியாக இருக்கின்றன. இப்படி பேசுவதற்கான ஆயத்தங்களிலேயே திசை திருப்பப்பட்டு மூர்ச்சையாகிவிடுகிறேன்.

 

வீடுகளுக்குள் வருபவர்கள் எல்லாம் தவறானவர்களாக இருக்கிறார்கள். தப்பு தப்பாக பேசுகிறார்கள். ஏன் இப்படி இவன் இருக்கின்றான். இவனை சரியாக கவனிப்பது இல்லையா? உங்களின் மூத்தபையன் நல்லா கலகலனு இருக்கிறானே! இவனுக்கு என்னஆச்சு, என்பதில் தொடங்கி எண்ணங்களற்ற கேள்விகளால் எதிர்படும் குழந்தைகளின் முகங்களில் சப்தங்களற்ற சலனங்களாக. சபிக்கப்பட்டவர்களாக சிறுபிராயங்களிலேயே சிலுவைகளை  ஏற்றுக்கொள்கின்றனர்.

 

சமீபத்தில் என் நண்பர் ஒருவரின் வீட்டிற்கு அவரது அழைப்பின்பெயரில் சென்றிருந்தேன். அவருக்கு இரண்டு பெண்குழந்தைகள். மூத்த பெண்ணிற்கு 12வயதிருக்கலாம் இளைய பெண்ணிற்கு 7வயதிருக்கலாம். இளையபெண் துறு துறு என்று எப்பொழுதும் பட்டாம்பூச்சியாய் தொட்டதும் பறப்பதும் தொடத்துவங்குமுன் பறப்பதுமாக வர்ணப்பூச்சுகளாய் என்னைமட்டுமல்ல பலரையும் ஈர்த்திடுவாள். இவளை பார்த்த பின் இவளது மூத்த சகோதரியை பார்க்க நேரிட்டது ஒரு சிலருக்குள் வினா எழும்பலாம் விடைபெறறுச் செல்லும்பொழுது சிலர் வினவவும்கூடும். முதல்பெண்குழந்தையின் ஆழ்ந்த மௌனமும் அதனூடான தனிமையும் ஒற்றைத்தலைவலியாய் எனக்கும், முன், பின் வந்தவர்களும் அனுபவித்ததை.

 

மூத்த குழந்தை, அவளின் இன்னும் சிறிய ப்ராயத்தில் சந்தித்திருப்பின் அல்லது இன்னும் பல ஆண்டுகள் கடந்துசென்றபின் சந்தித்திருப்பின் பட்டாம்பூச்சியாய் சிறகசைத்திருக்கலாம்! இப்பொழுது எனக்கு, இல்லை உங்களுக்கு சில ஓப்பீடுகள் எழக்கூடும். ஏன் இப்படி இவள் இருக்கிறாள், இளையவள் போல இல்லையே இவளுள் இருக்கும் அந்த கலகல துறுதுறு எல்லாம் எங்கு ஒளித்துவைத்திருப்பாள் என்று புரிந்து கொண்டதன் வெளிப்பாடு இது அல்ல!

 

கேள்விகள் எழுந்த வண்ணமாய் அதற்கான பதிலா இது என்று தெரியாதபொழுதும் நான் அவளாகவே மாறுபட எத்தனிக்கிறேன். அவளது மனவெளியில் சஞ்சரிக்கும்பொழுது தனிமையும், மௌனமும் சின்னதாய் சிறகசைத்து புன்னகைக்கிறதுஇசைமீதான இவளது ஈடுபாடு முதன்மையான கல்வி இவற்றிடையே வாழ்ந்ததன் மிச்சங்களை நேசிக்க வாசிப்பதற்கான பக்கங்களாக அடிக்கிச்செல்லும் ஒவ்வொரு வெளியியும் அர்த்தம்பொதிந்தவை. மறையும் சூரியனின் உடைந்த சுடர்வெளியாய் எங்கும் புன்னகை எல்லாம் புன்னகை. இளையபெண் எந்த அளவிற்கு பட்டாம்பூச்சியாய் சிறகசைத்தாலோ அதனினும் மேலானதொரு தளத்தில் சஞ்சரித்துகொண்டிருந்தாள். உணவினை கொறித்துக்கொண்டிருக்கும் அணிலின் சிநேகத்தை ஏற்படுத்தியபடி.

 

நம்முடைய கேள்விகளும் அதன்பிறகு எழத்துடிக்கும் திணிப்புகளும் சிதைவுறும் மனவெளிக்கு திறப்புகளாகிறது. வேறபட்ட இருவரின் உலகுமே அழகியல் நிறைந்தது. ஆழ்கடலுக்குள் இவர்களை இழுத்சென்றபடி இவர்களின் தாய் தந்தையர் இருந்திருக்கலாம், இருக்கநினைக்கலாம்!

 

சரியா தவறா என்றதன் தொடர்ச்சியாய் இளையபெண்ணின் ஓவியங்களில் மனமொற்றி, அவளது வினாவிற்கான தேடலாக என் விழியெங்கும் வண்ணங்கள் நிரம்பிக்கொண்டிருக்க, என்முன் ஒரு புகைப்பட ஆல்பம் நீட்டப்பட்டது. நண்பரின் திருமதி கொடுத்த ஆல்பத்தை வாங்கும்பொழுது திருமண ஆல்பமாகவே இருக்ககூடும் என்ற எண்ணப்பாடு. (பல வீடுகளும் ஆல்பம் என்று அந்த ஒன்றை மட்டுமே அதிகமாக தந்ததை நினைத்துக்கொண்டேன்)  ஞாபகப்பொதிகளை மனம் சுமத்தலைவிட இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாக புகைப்படங்கள் சுமந்தபடியே வண்ணகளை இழப்பதற்கான ஆயத்தங்களில் இருக்கலாம்.

 

ஐந்து ஆறு வருடம், இன்னும் கொஞ்சம் காலறநடந்து ஒரு பத்து பதினைந்துவருடம் என்று பின்நோக்கத்தொடங்கினால், அம்மாவின் மடிமீது தலைவைத்துறங்கும் நிலையில் ஒவ்வொரு புகைப்படங்களாக வருடியபடி அடுத்தடுத்த பக்கங்களாக புரட்டப்படும்பொழுது, சிலநிமிட வாழ்தலுக்கான சாத்திங்கள் அந்தப்புகைப்படங்களில்! அந்த புகைப்படங்களில் இருப்பவருக்கோ அல்லது அதனையொட்டி பயணித்தவர்களோ மீட்டெடுத்தபடி மிதக்கும் வெளிகளில் பயணிக்க ………

 

இந்த புகைப்படத்தில் சம்பந்தப்படாதவர்கள் இந்த புகைப்படங்களை பார்த்தால்? இதுபோன்ற ஒருவெளியில் பயணித்திருப்பினும் புகைப்படத்தின் வெளிகளுக்குள் பயணிக்க !

 

குடும்ப சுற்றுலா சென்றுவந்ததன் தடயங்களை பின்பற்ற  ஆல்பத்தில் காலயந்திரமும் சில மாயயந்திரமும் இணைக்கபட்டுள்ளதா? என்ற ஆவலில் பக்ககங்களை புரட்டும்பொழுது எல்லாம் விரியும் விழிகளின் வழியே ஒருவித மயாகற்பனைகளில் அதற்கான காட்சிகளும் விரியத்தொடங்குகிறது. பயணச்சீட்டுக்களும் புகைப்பட உருவாக்கத்தின் புராதான சுருக்கங்களுமாய் தசவதாரத்தை ரசித்த ஜாக்கிஷானின் மனநிலையில் மொழிதெரியாதவனாய் வாவ் வாவ் என்றே சொல்லத்தோன்றுகிறது  

 

எனக்கான ஆல்பமும் இப்படிஒன்றாகத்தான் இருக்கவேண்டும். எங்கு இந்த ஆல்பத்தினை வடிவமைத்திருப்பர் என்ற எண்ணப்பாட்டை  கேட்டபொழுது நண்பரின் திருமதி 15தினங்களுக்கும் மேலாக ஈடுபட்டு உருவாக்கியவை என்பதை ஒருபக்கம் மனம் நம்மபமறுக்கும்மல்லவா. கலைத்து போடப்பட்ட சீட்டுக்கட்டுகளாக மிக நேர்த்தியாக வடிமைக்கப்பட்டிருந்தது. கவனச்சிதறலையும் அடுத்தபக்களுக்கே இழுத்துசெல்லமுயன்றபடி பக்கங்கள்தோறும் மழலையரின் புன்னகையாய் அத்தனை வசீகரம். இந்த புகைப்பட ஆல்ப வடிவமைப்பினை வர்தக ரீதியில் முயன்றிருப்பின் நிச்சயம் சில பல உச்சங்களை தொட்டிருக்கலாம். இவற்றை எல்லாம் கடந்தபடி மதிய உணவினை உட்கொண்டபொழுது பிரியாணியுடன் பரிமமாறப்பட்ட குழம்பில் சிறு வில்லைகளாக போடப்பட தேங்காய் சில்லுகள் இப்பொழுதும் அந்த மதியவெளிக்கு இழுத்துச்செல்கிறது.

 

உண்டபின் குழுமிய நண்பர்களிடையே நவீனம், பின்நவீனம் கவிதைகள் பற்றிய கருத்துக்களை தெளிவுபடுத்த, அல்லது எப்படி அணுகுவது என்ற வினவலாக எழுந்த சொல்லாடல்கள் எல்லாம் தெளிவின்மையாய் தொக்கிநிற்பதால் புரிதலுக்கான முயற்சியாய் சொல்லபட்டவையை இங்கு இசையினூடக அணுகத்தொடங்குகிறேன். கவிதை மீதான ஒப்பீடாக இங்கு இசையை குறிப்பிடலாம். கர்நாடக சங்கீதம் தாண்டிய பறை போன்ற நம்முடையபாராம்பரிய இசைச்கருவிகள் எழும் இசைத்தலை எத்தனை பேர் புரிதலுடன் அணுகத்தொடங்கியிருக்கமுடியும்? தெம்மாங்கு, நாட்டுப்புறம், வில்லுப்பாட்டு என்று குறிப்பிட்ட சமுகத்தின் இசைவடிவங்களின் குறிப்பறித்தவர்கள் எத்தனைபேராக இருக்ககூடும்? இன்று ஒட்டுமொத்த தமிழர்களின் இசையாய் குத்தகை எடுத்திருக்கும் கோடம்பாக்கத்து இசையயை அணுகத்தொடங்கியிருக்கும் தொண்ணூரு சதவிகிதத்தினர் புரிதலுடான அணுகியிருப்பர்?

 

இசைமீது எந்த ஒரு அடிப்படை ஞானமும் இல்லாதவன் என்ற அடிப்படையில் எப்படி இசையை நான் உணருகிறேன் என்றால் கேள்விக்குறிதான் மிஞ்சுகிறது. ஆனால் இசையை ரசித்திருக்கிறேன், ரசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்இசையோடு இசையாக மாறவும் எத்தனிக்கிறேன். இதுபற்றி இங்கும் யாரும் ஆச்சரயபட்டதாய் நினைவில்லை. இது எனக்குமட்டுமல்ல பலருக்குமான ஒன்றே. ராஜஸ்தான்னில் இசைக்கப்படும் மரபுவழிபாடலாகவோ, கிறிஸ்தவ தேவாலயத்தில் இசைக்கபடும் இசையாகவோ, மசூதிகளில் ஓதப்படும் பாத்திமாவிலோ அல்லது நண்பர்களுடனா செல்பேசிஉரையாடல்களில் அவர்களின் பேச்சையும்தாண்டிய கேட்ககூடிய ரீங்காரங்களை எல்லாம் நுகரும்பொழுது ஆடலாம், சில மெல்லிய அதிர்வுகளால் என் உடலெங்கும் பரவலாம், மௌனிக்கலாம், சவமாய் கூடமாறலாம், பைத்தியக்காரனின் புன்னகையும் அதனையும் கடந்த ஒன்றும்மில்லாத வெளிகளையும் ஏற்படுத்தலாம்.

 

பல்வேறு இசைக்கருவிகள் மூலம் எழுமபும் பலகூறு இசைகள் என்று இப்பரபஞ்சம் முழுமைக்கும் இசை, இசையாய் பரவியுள்ளது. ஒவ்வொரு இசையும் யாரோ ஒருவரால் இசைக்கப்பட, இசைப்பதற்காக ஒருவர் இருந்துகொண்டே இருக்கிறார் என்கின்ற உண்மை அறியப்படாதபொழுதும்,  யாரோ ஒருவரால் ரசிக்கப்பட்டுகொண்டிருக்கிறது.

 

இங்கு காதுகளை அடைத்துகொண்டு இருப்பவர்கள் விடுத்து எல்லோருமே இசைப்பிரியர்களாக இருக்கிறார்கள். என்ன, மெத்த படித்ததாய் நினைத்துக்கொண்டிருப்பவர்கள் மத்தியல் புதிதாய் வருபவர்கள் அஞ்சிபோய் வெளிப்படுத்தவிருப்பமின்றி அவருள்ளே புதைத்துவிடுகின்றனர். மேலும் இசைப்பவன் மட்டும் ஞானி என்றும் அதை உற்று உணர்ந்து பரவசமிகுதியால் தன்னை மறக்கும் ஒருவன் (விமர்சகர்கள் தாண்டிய) ஞானமற்றவன் என்ற பார்வையும் சிக்கல்களை உண்டாக்குகிறதுஇதற்கே இப்படியெனில் உற்றுணரா உச்சத்தின் இசையை நுகர்ந்து சஞ்சரிப்பனுக்கு?

 

முதலில் நீ ரசிக்கத்தொடங்கு, பிறகு அதையே வெறுக்கத்தொடங்கு. இப்பொழுது உங்களின்  மனநிலையில் வெறுப்பதற்கான காரணங்கள் குறையத்தொடங்கலாம். வெறுப்பதற்கான காரணங்கள் இருப்பினும் அதை ரசிப்பதற்கான மனநிலையில் மாற்றிடவே விரும்பக்கூடும்இங்கே பலரும் கவிதையை கவிதையாகவே பார்க்கிறார்கள். அதையும் கடந்து தரிசிக்க மிகச்சிலரே இருக்கிறார்கள் மிகச்சிலரே முயல்கிறார்கள். ஆகா சூப்பர்  என்று உங்களின் உதடுகளில் ஒட்டியிருக்கும் ரெடிமேட் சொற்களை வெட்டியெறியுங்கள் ஆழ்நிலைதியானமாய் அணுகத்தொடங்குங்கள். கவிதை என்ற ஒன்று கவிதையோடு முடிந்துவிடுவது அல்ல!   வாழ்வியலோடு பார்ககத்தொடங்கும் பொழுது புரிபடாத கவிதைகளும் புரிபடத்தொடங்கும் புரிபடாத பொழுதும் கவிதையாகத்தோன்றும்.

 

 

உலகம் உருண்டையானது ஆரம்பித்த இடத்தில்தானே முடிக்கவேண்டும்

 

இது சரியா தவறா ?

 

இதோ விடைபெறும் தருணம்நான் உள்நுழைந்ததும் அங்கு இருந்த பியானோவை கவனித்து  இதை யார் இசைப்பது என்று கேட்டேன் நண்பரின் திருமதி  சொன்னது அவரின் முதல் குழந்தை என்று, பின் அவளை வாசிக்கச் சொல்வதாகவும் சொன்னதை மீட்டெடுத்து அந்த குழந்தையை அழைக்க அவளுள் சில சங்கடங்கள், எப்படி புதியவர்கள் முன் வாசிப்பது என்பதாகவும், அல்லது இந்த நேரத்தில் அவளுக்கு இசைப்பது விருப்பமின்மையாகவும், இன்னும் கடந்தால் ஒருவித கட்டாயத்தின் பெயரில் வெளிபடுத்தவேண்டிய நிலையில் இருப்பதாலும், இசைப்பதற்கான தயக்கதில்  அவளின் விரல்கள் பியானோவினை மீட்டத்தொடங்கியது,   சிறைபட்ட இசையை மீட்கத்தொடங்கியது. குழுமிய நண்பர்கள் செவிமடுத்தபொழுதும், செவிவழிசென்றவை இசையாயகவும், இசையற்றவெளியாகவும் இருக்கலாம். இசைக்கு செவிமடுத்தலைவிடுத்து, அந்த குழந்தையின் இசைவிற்காய் செவிமடுத்தவர்கள்

 

அவளுக்கான இசைத்தொகுப்பில் இரண்டு பாடல்களை இசைத்தபின் மெல்லிய குழப்பம் அவளுடைய உலகினுள் எங்களை அழைத்துசென்றுவிட்ட திருப்தியும் எங்களின் உலகுடன் அவள் சஞ்சரிக்கத்தொடங்கிய முயற்சியுமாய் அடுத்து எதை இசைப்பது என்று சிந்தனையில். இடைப்பட்ட இந்த நேரத்தில் இரண்டாவது  குழந்தை, அவளுக்கேயுரிய சிறிய பியானோ கருவியில் இசைக்கத்தொடங்க, இப்பொழுது முதல்  குழந்த இரண்டாவது குழந்தையை ஒரு வித ஏக்கத்துடன் பார்க்கத்தொடங்க விழிகளில் பற்றி எரியத்தொடங்கியது அவளுக்கான இசையும் இசைப்பதற்கான விருப்பங்களும்.

 

 

நண்பர்ரிடம் விடைபெற்றுவெளியே வந்தபொழுது, எங்களை வழியனுப்பும் விதமாக உள்ளிருந்து இசைக்கப்பட, காற்றுவழி எனதான தீர்மானத்தில் இரண்டாவது குழந்தையாக இருக்ககூடும் என்று அவளை அழைத்து அவளிடம் விடைபெறஎண்ணி பார்க்க, அந்த சிறிய பியானோ கருவியினை இரு குழந்தைகளும் ஒன்றிணைந்து இசைத்துக்கொண்டிருந்தனர். சொல்லுங்கள் இது சரியா? தவறா?

 

இப்பொழுதும் நினைக்கின்றேன், இந்த இரு குழந்தைகளின் உலகங்கள் நானே கற்பித்துக்கொண்டவை. சரியாகவும் இருக்கலாம் தவறாகவும் இருக்கலாம்! ஏன் இப்படி என்று எண்ணப்பாட்டில் எழும் கேள்விகளின் திணிப்பால் றெக்கை வெட்டப்பட்ட தும்பிகளா இவர்களை பார்ப்பாதற்கு, மாற்றுவதற்கு விருப்பமின்றி விலகியிருந்து இவர்களின் உலகினுள் சென்றுவரவும், அதனூடாக எனக்கான உலகத்தில் அவர்கள் வந்து செல்வதற்கான வழித்தடங்களாக தோற்றுவித்தலே இந்த வாழ்வின் போதுமானதொன்றாக இருக்கிறது.

 

இந்த இரண்டு பெண்குழந்தைகள், இவர்களின் தாய் பற்றி கண்டுணர்ந்ததை  சொல்லிய பின் தவறவிட்ட சில தருணங்களை தரிசிச்கும் நண்பரைப்பற்றி சொல்லவா வேண்டும்! இடையிடையே நான் பேசிச்சென்ற புகைப்பட ஆல்பம் மற்றும் கவிதைமீதான பார்வையும் இந்த பத்திக்குள் இடைச்செருகலாய் இருப்பினும் இது சரியா தவறா என்று எண்ணத்தொடங்கும்முன், எனக்கு கிடைத்தது அந்த இருகுழந்தைகளிடமிருந்தே. புரிதலுக்கான பாதைகள வசிகரிக்கப்படவேண்டும்.

 

சரியா?   தவறா ?
பாண்டித்துரை  

நன்றி: யுகமாயினி – ஜீன் 08

 

கடிதம் – 1

அன்புள்ள  பாண்டி

 

பேசிக்கொண்டிருப்பது வாசு, உங்களது மின் அஞ்சலை பார்த்துவிட்டு, எழுதாத கடிதத்தின் ஞாபகம் வர அமர்ந்துவிட்டேன். சம்பவங்களில் இருந்து கவிதை தேடும்போது சம்பவத்தின் சக மனிதன் கவனிக்கப்படுவதும் நாம் கவிதை தேடும் வேட்டைக்காரனாகவும் மாறும் சாத்தியம் உண்டு. மனதை ஆட்டிப்படைக்கின்ற சம்பவம் நடக்காத ஒரு நாளில் மண்டை முடியை பிய்துக்கொள்ளும் அவஸ்தையும் நிகழக்கூடும் ( இடைவிட்டு மீண்டும் எழுதுகிறேன். வீட்டிற்கு வந்துவிட்டேன்.)

 

இந்தக் கடிதம் ஏன் கிழிந்தது என்பதிலிருந்துதான் இந்த கடிதம் தொடங்கியிருக்கவேண்டும். இந்த கடிதத்தின் நீள, அகல போதமை என்னை கட்டுப்படுத்துவதை உணர்கிறேன். இன்று நான் எழுதும் இரண்டாவது கடிதம். கடந்த இரண்டு வருடத்தில் இருந்தே நான் எழுதும் இரண்டாவது கடிதம் இதுதான். முகிலுக்கு எழுதப்பட்ட முதல் கடிதத்தில் நிறையவே எழுதிவிட்டேன். அந்த கடிதத்தின் காப்பி இதில் வந்துவிடக்கூடாது என்று கவனமாக எழுதுகிறேன்.

 

நாம் தொலையாடியிருந்தாலும் (உங்களிடம் சுட்டது) சிறு அறிமுகம் நமக்குள் இருந்தாலும் இதுவே நமது நேரடி சந்திப்பாக நான் நினைப்பதால் என்னைப்பற்றின வலுவான ஒன்றை உங்களிடம் காட்டி சபாஷ் வாங்கிட நினைக்கிற முட்டாள்தனம் வந்துவிட்டது. மூன்றாவது பாட்டில் பீரும் மூன்றாவது முத்தமும் பால்யத்தின் கனவுகளை அல்ல பால்யத்தையே கொண்டுவரும் (இந்த எடத்தில் கடிதத்தை கிழிக்கும்பொழுது ஒரு வரி கிழிந்துவிட்டது) கொண்டவையோ அடுத்த முறை மூன்றாவது பாட்டில் பீரை முயற்சி செய்யவும். (எழுத்து பிழைகளோடு கொஞ்சம் கருத்து பிழையும் இருக்கும் மன்னிக்கவும்) படித்ததுவரை ஒரே ஒரு கவிதை தவிர்த்து உங்களை கவிஞனாக அடையாளப்படுத்துகிறது. (அந்தக் கவிதை நியாபகமில்லை பண்ணும்போது சொல்கிறேன்) பால்யத்தின் கனவுகளுக்காக நீங்கள் காலரை தூக்கிவிட்டுக்கொள்ளலாம் காதல் கவிதைகளில் பழைய நெடி இருந்தாலும் ரீமிக்ஸ் பாடல் போல் இல்லை. காதலை ஆணிவேர் சல்லிவேர் அக்குவேராக பிரித்து எரிந்துவிட்ட தமிழ் சமுகத்துக்கு நாம் காட்டும் வேரும் அதில் ஒன்றாகவே கட்டாயம் இருக்கும். தமிழ் சமூகம் காதலை விட்டு ஒதுங்கி மீண்டும் புதிய காதல் செய்ய தொடங்கும்போது அது வாய்க்கலாம். அதுவரை யாரோ எடுத்து எறிந்த ஏதோ ஓர் வேர் நம் கைகளில் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கும். உங்களின் கட்டுரை சிலரை படித்தேன். மிக அருமை சிறுகதைகளை இன்னும் படிக்கவில்லை அலுவலகத்தில் கொஞ்சம் கெடுபிடி அதிகமாகிவிட்டது. போன மாதம் வந்த எங்கள் மேனேஜரை விழித்துக்கொள்ள வைத்துவிட்டது. உங்கள் போட்டோ பார்த்தேன் ரொம்ப சின்னதாகவும் கொஞ்சம் அழகாகவும் ரொம்ப ஒல்லியாகவும் (இது மட்டும் கவிஞர்களுக்கான பொது அடையாளம்)

தூரத்தில் இருந்து என்னை பார்த்தால் உங்களைப்பலவும் (ச்சே சே.. ரொம்ப அழுகுன்னே எழுதியிருக்கலாம்) இருக்கிறீர்கள். கடிதம் முடிந்துவிட்டது. நிஜமாகவே எப்ப முடியும் என்று காத்திருந்தேன். இன்னும் சிலநாள் ஆகும் மிக ஆர்வத்துடன் ஒரு கடிதம் எழுத பாசம் பழக்கம்தானே!

 

அன்புடன் வாசு

 

கடிதத்தின் பக்கவாட்டில் எழுதப்பட்டது

சிங்கப்பூரில் குளிர் அதிகமாக இருப்பதாக நீங்கள் நினைத்தால் வெயிலும் வெயில் அதிகமாக இருப்பதாக நினைத்தால் குளிரும் கொடுக்கும்படி இறைவனை வேண்டுகிறேன்.

 

நலம் நலமறிய ஆவா எழுத மறந்துவிட்டேன்.

“கூட்டாஞ்சோறு”

 

எழுதவந்து எத்தனைநாளாயிற்று, என்ன இதுவரை எழுதியிருக்கிறோம் என்றெல்லாம் யோசித்திடாமல், என்னோடு இசையக்கூடும் என்றறிந்த 8-நண்பர்களிடம் ஒரு வருடத்திற்கும் முன்னால் பேசியபொழுது கூட்டாஞ்சோறு ஆரம்பமாகியது.

 

மரபு, புதுக்கவிதை, நவீனத்தைநோக்கிய பார்வை என பலரின் கவிதைகள் ஒருங்கே தொகுத்தால் எல்லோருக்குள்ளும் ஒரு நினைவு, நிறைவு இருக்கக்கூடும் என்றெண்ணியபொழுது, சிதைவுறும் கனவுகளாய் சில பிரச்சினைகள். ( ஒவ்வொரு பிறப்பின் ரகசியமும் பிரச்சினைகளை கடந்தபின்னர்தானோ!? ) காரணம் சொல்லாமல் இரண்டு நண்பர்கள் விலகிட, காரணத்தைச் சொல்லி ஒரு நண்பர் விலகிட, இன்னொரு நண்பரோ செல்லாது, செல்லாது; நான் என்னத்தைப்பா கவிதை எழுதிட்டேன். ஏதோ இங்க வரணும் உங்களைப் பார்க்கணும்! அதுக்காக எழுதுவதாக சொல்ல, இதன் பின்னர்தான் யோசிக்கத்தோன்றியது……

 

கூட்டாஞ்சோறு இப்படியாகத்தான் பின்னர் உருமாறியது படைப்பின் பிரம்மாக்களாக. நான் (பாண்டித்துரை), கோட்டை பிரபு, செல்வா, காளிமுத்துபாரத் ஆகிய நால்வரும் கவிதைகளையும், கத்தைகளையும் சமமாகப் பகிர்ந்துகொண்டோம். கவிஞர்கள் பிச்சினிக்காடு இளங்கோவும், .வீ.விசயபாரதியும் வாழ்த்துரையும், அணிந்துரையும் தந்துவிட முகப்பு ஓவியத்திற்காக மட்டுமே ஆறு மாதகாலத்திற்கும் மேலான காத்திருப்பு. ஓவியம் தருவதாக ஒப்புதல்தந்த நண்பரோ பணிச்சூழல் காரணமாய் பறந்தபடியிருக்க பிரம்மா பிறப்பானா என்ற கேள்விக்குறி என்னிலும் என் பின்னணியிலும்………..

 

செல்வாவும், காளிமுத்துபாரத்தும் நான் எது சொன்னாலும் சரி, சொல்லாவிட்டாலும் சரி என்ற மனநிலையில். கோட்டைபிரபு மட்டும்தான் சாதக பாதகங்களை கொஞ்சம் அலசிப்பேசுவதாய் என்ன பாண்டி தொடருவோமா வேண்டாமா என்று………

 

முடியாதபட்சத்தில் கலைத்திடுவோம் என்பதாக ஜனவரித் திங்கள் ஒருநாள் இன்னும் மூன்று மாதங்கள் பொறுத்திருப்போம் என்று அவன் முகத்தைப் பார்க்காதவனாய் முன்மொழிந்தேன்.

 

அடுத்தடுத்த ஆச்சர்யங்கள் எல்லாம் கவிஞர் அய்யப்பமாதவனால்! சென்னைதஞ்சைக்கு இடையேயான சில பயணங்கள், ஓவியம் அச்சாக்கப்பணி என்று ஒவ்வொன்றையும் தனதாக்கிக்கொண்டு பிரம்மா அச்சுக்கோர்ப்பதிலிருந்து அழகாய் வெளிவருவதுவரை எங்களுக்கான கவலைகள் யாவற்றையும் சுமந்துகொண்டார்.

 

சசியும், சின்னாவும், அறிவும்கூடத்தான் அவ்வப்பொழுது பிரம்மா பிறத்தலின் ரகசியங்களை அறியத்துடிப்பதாகவும், இடைஇடையே குங்குமப்பூ, குமட்டும் மருந்துகள் என்று ஆலோசிப்பதாகவும் இருந்த

 

பிரம்மா

 

இதோ இன்று ( 20.07.08 )  சப்பரத்தில் ஏற்றப்பட்டு உங்களின் முன்னே வலம்வந்துகொண்டிருக்கிறான். இன்முகம் காட்டி பிரம்மனைச் சுமந்தபடியே .வீ.சத்தியமூர்த்தி, கண்டனூர்சசிகுமார், சின்னபாரதி, அறிவுநிதி, மணிசரவணன் என்று முகம்காட்டா இன்னும் எத்தனையோ கவிநண்பர்கள்………

 

பிரம்மா பிறக்கும்பொழுது அதன் தொடர்ச்சியாய் கனத்த மழையையோ, கனத்த வெயிலையோ நாளை தோன்றுவிக்கலாம்

 

குழந்தைக்கான குதூகலத்துடன்

பாண்டித்துரை

சொல்லப்படாத மௌனங்களினூடே

 

                                                                        (01.06.08 அன்று சிங்கப்பூர் தேசிய நூலக வாரியத்தில் நடைபெற்ற கவிஞர் மாதங்கியின் நாளை பிறந்து இன்று வந்தவள் கவிதை நூல்வெளியீட்டில் சிறப்புரையாற்றிய எழுத்தாளர் சித்ரா ரமேஷ் அவர்கள் பேசியதன் சுருக்கமான பகுதி உங்களுக்காக)

 

எதைபற்றி வேண்டுமானலும் பேசுங்கள் என்று நூலாசியர் அற்புதமான ஒரு சுதந்திரத்தை எனக்கு கொடுத்தார்கள். ஆனால் சுதந்திரம் என்று கிடைத்ததுமே பொறுப்பு வந்துவிடுகிறது  என்றுச் சொல்லி வாழ்க்கை இலக்கியம் என்ற தலைப்பில் அவர் பேசியவை

 

 

நவீனத்துவவாதிகள் மரபை எதிர்ப்பதில்லை. மரபின் நீட்சியாகத்தான் நவீனத்தை பார்க்கிறார்கள். நவீனத்துவம் என்கிற ஒரு விசயத்தை நாம் உணர ஆரம்பித்துவிட்டால் எந்த ஒருவிசயமும் நமக்கு புரிபடாமல் இருக்கப்போவதில்லை, ஏன் என்றால் அதில் சொல்லப்படாத மௌனங்கள் இருக்கிறது. அந்த மௌனத்தை உணர்வது எப்படி என்பதை  சின்ன ஒரு வழிமுறையாக நான் காட்டுகிறேன். இதை நீங்கள் கண்டிப்பாக பின்பற்றவேண்டும் என்பது எல்லாம் கிடையாது. இது  நவீனத்துவம் நமக்கு கொடுக்கும் சுதந்திரம். நமக்கு கொடுக்கப்பட்ட அற்புதமான பொறுப்பு. இந்த பொறுப்போடு அணுகும்பொழுது நவீனத்துவம்  என்பது உங்களுக்கும் புரியும்.

 

இலக்கியவாதிக்கும் வாசகனுக்கும் இடையே ஒரு சின்ன இடைவெளிதான் உள்ளது, அதை எப்பொழுது வேண்டும் என்றாலும் இருவரும் தாண்டிக்கொள்ளலாம். ஒரு நல்ல வாசகன் தனது வாசகத்தன்மையை விட்டு சற்றே விலகினால் நல்ல எழுத்தாளனாக, விமர்சகனாக எந்த நிமிடமும் மாறலாம், இந்த சுதந்திரம்தான் நவீனத்துவம். எப்பொழுது உங்களின் வாழ்க்கையை நேர்மையாக பதிவுசெய்து எழுத ஆரம்பிக்கிறீர்களோ, அப்பொழுது மிகச்சிறந்த இலக்கியவாதி நீங்கள்தான். சாதரணமான மனிதனின் வாழ்க்கையும் கவிதையாக, சிறுகதையாக, கட்டுரையாக, நாவலாகவோ உருவெடுப்பதுதான் நவீனத்துவம் இதை புரிந்தால் நாம் எல்லோருமே இலக்கியவாதிதான்.


 

பல்வேறு சிதைவுகளுக்கு பின் நமக்கு கிடைத்த மிகச்சிறிய அளவிலான சங்க இலக்கியங்களில் நாம் முழுவதயும் படிப்பதில்லை. திரும்ப திரும்ப சில காப்பியங்களை தான் படிக்கின்றோம் மணிமேகலை, சிலப்பதிகாரம் இதைதாண்டிய சிறப்பான மூன்றாவது இலக்கியத்தின் பக்கம் நாம் செல்வது இல்லை. ஏன் எனில் அதில் கடினமான நடையோ அல்லது நமக்கு பிடிக்காத விசயங்களோ  இருக்ககூடும்போல.  இது ஏன என்று தெரியிவில்லை, இது பழங்கால இலக்கியங்களின் நிலமை. இப்பொழுது கடந்த 100ஆண்டுகளாக நவீனத்துவம் வளர்ந்தபிறகு தற்பொழுது தமிழ் இலக்கியத்தின் நிலைமை என்ன என்றால், ஓலைச்சுவடியிலிருந்து முதலில் எழுத்துக்கள் அச்சேறின. நவீனத்துவம் என்பது உலகம் அனைத்திலும் மனிதனின் வாழ்க்கை முறையிலும் புகுந்து கொண்டது. பண்டிதர்கள் கையிலிருந்த இலக்கியம் பாமரனின் கையில் அச்சுக்கோர்க்கப்பட்டபொழுது புது வடிவம் பெற்றது. இலக்கணம் தெரிந்த தமிழ் ஆசிரியர்கள் கற்றுக்கொடுத்தால் மட்டுமே ரசிக்க அனுபவிக்க கூடிய இலக்கியங்களை, சாதரண பேச்சுத் தமிழில் உரைவிளக்கம் கற்றுத்தர ஆசிரியர்கள் எதுவும் தேவையில்லை என்ற சுதந்திரம் வாசனுக்கும் எழுத்தாளனுக்குமான இடைவெளியை குறைத்தது.

 

ஒரு தீவிர வாசகன் எந்த கணமும் ஒரு எழுத்தாளனாகவோ, விமர்சகனாகவோ மாறக்கூடிய சாத்தியங்கள் இதனால் அதிகமாயின. எழுத்தாளருக்கு கிடைத்த எல்கையற்ற சுதந்திரத்தில் எட்டமுடியாத சிகரங்களையும் எட்டமுடிந்தது, அதள பாதாளத்திலும் அவனால் விழ முடிந்தது. மொழியை வசப்படுத்தி அதன் வசீகரங்களோடு சாதாரண வாழ்வின் அசாதரண தருணங்களை கவிதை, சிறுகதை, கட்டுரை என பல வகைகளில் பதிவுசெய்யப்பட்டன. இதில் நவீனத்துவம் என்ற சொல் அவ்வப்பொழுது அதுவரை கட்டிக்காத்துவந்த வாழ்வியல் மரபுகள் பண்பாடு என்று உடைத்தெறிய துவங்கியது.

 

மனிதனின் நுண்ணிய உணர்வுகளை பதிவுசெய்வதுதான் நவீன இலக்கியங்கள். வெறும் சுவாரஸ்யத்திற்காக எழுதப்பட்ட இலக்கியங்களாக தொடர்கதைகள் வெளிவந்தது. இவை மத்திய வர்க்கத்திற்கு சுவைமிகுந்ததாக இருந்தது. அதன் பின் கனவுகளால் நெய்யப்பட்ட இலக்கியங்கள் பிரபலடைந்தது இது யாருக்காக என்றால் தோல்வியடைந்தவர்களுக்கு ஒருவடிகாலாக குறிப்பாக பெண்களுக்காக வெளிவந்தது. லச்சியவாதிகளை முன்னிறுத்தி ஒரே நேர்கோட்டில் ஒரு தனிமனிதன் அவன் சார்ந்திருந்த கொள்கைகள் சமூகத்தின் மீது கொண்ட முரண்பாடுகள் என்று தொடர்ந்தவை இன்றுவரை வெற்றிகரமான ஒரு இலக்கியத்திற்கான உக்தியாக கருதப்படுகிறது.

 

அறிவியல் பயன்பாடுகள், பெண்கல்வி, பெண்ணுரிமை, கம்யுனிசம், சோசலிசம் என்று எழுபதுகளில் திரும்ப திரும்ப பேசப்பட்டது. இதையும் ிலர் ஏற்றுக்கொண்டாலும் நவினத்துவம் இலக்கியத்தில் வந்தபொழுது மட்டும் இதையெல்லாம் எழுதுவார்களா என்று பெரிதாக குரல் எழுந்தது.

 

இலக்கியத்தில் மட்டும் ஏன் இதை எதிர்த்தார்கள் என்றால் நாம் செய்வனவற்றை ஆவணப்படுத்துகிறோம். பொது அடையாளங்களை எங்கோயோ எழுத்தின் மூலம் சீர்குலைக்க வருவதாக நினைக்கின்றனர்.  பரவலாக பேசப்பட்டு எழுதப்பட்டுவரும்பொழுது அது உண்மையாகிவிடுவதற்கான சாத்தியம் அதிகம் இருக்கிறது.  கண்ணுக்கு தெரியாத சக்தி நம்மிடமுள்ள பொதுஅடையாளங்களை அழிக்கிறதே என்ற உணர்ச்சி வரும் பொழுது நவீனத்துவத்தை எதிர்க்கிறார்கள் இதை ஏற்றுக்கொள்ளலாமா மறுபரிசீலனை செய்யலாமா என்று யோசிக்கும் பொழுது பின்நவீனத்துவம் என்ற ஒரு பேரலை எழுகிறது.

 

பின்நவீனத்துவம் பழைய மரபுகள் எல்லாவற்றையும் தூக்கிவீசியது. கண்ணில் பட்ட அத்தனை பண்பாடுகளையும் கேள்விக்கு உட்படுத்தியது. பின் உருமாறி எதிமறையாகியது பழைமைகளை தேடிச்செல்வதும் பின்நவீனத்துவத்தின் ஒரு முக்கிய கூறாகும். ஆனால் மனிதன் வசதியாக எது எல்லாம் இருக்கிறதோ அதை உடனே ஏற்றுக்கொள்வான். இரண்டு உலகப்போருக்கு பின் மனிதர்கள் எல்லோரும் ஒருத்தர் மேல் ஒருத்தர் நம்பிக்கையையே இழந்துவிட்டார்கள்.  உயிர்வாழ்தலின் நம்பிக்கையே தொலைந்த பொழுது இறுத்தலியம் என்ற வார்த்தை தோன்றுகிறது இதன் அடையாளம்தான் நவீனத்துவம்.

 

ஒரு ஊரில் நரி அதோடு சரி இது ஒரு கதை. இதுவும் ஒரு நவீனத்துவும் என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். இது கதை என்று முதலில் திறந்த மனதோடு ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். இதன் மிச்ச தொடரச்சியை நீங்கள் எழுதுங்கள்  இது நவினத்துவத்தின் ஒரு போக்கு. இப்படிபட்ட சுதந்திரம் தருவதுதான் நவீனத்துவம்

 

எனக்கு தெரிந்து யாருமே நிசவாழ்வில் நல்லவர்களும் இல்லை கெட்டவர்களும் இல்லை, மாகாத்மா கூட. இதையும் நான் அவரின் சத்தியசோதனை நூலைபடித்த பின்னேதான் கூறுகிறுன். நிச வாழ்வில் அறநெறி கருத்துக்கு மாறாக, பல அபத்தங்கள் முரண்பாடுகள் கொண்ட முடிவற்ற சுழற்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறது. வாழ்க்கையும், இலக்கியமும் சேராமல் தனித்து நிற்பதுபோல் ஒரு தோற்றம். இது நெருப்பு தொட்டால் சுடும் என்று சொல்லி அறிவுறுத்தும் நிலையை நவீன இலக்கியம்  தவிர்க்கிறது. கதாசிரியனுடன் சேர்ந்து வாசகனையும் பயணிக்கவைக்கிறது. இரட்டை பரிமாணங்கள், முப்பரிமாணங்கள் என்று எண்ணிலடங்கா அளவிடமுடியாத பரிமாணங்களை கொண்ட பிரமாண்டங்களாக விரிகிற வாழ்க்கையை, சிறு வார்த்தைகளை அடக்க முயற்சிப்பதுதான் நவீன இலக்கியம். சங்க இலக்கியத்திலும் இதே விசயம் உள்ளது, ஆனால் அதை நாம் உணராமல் தமிழாசிரியர்களை வைத்து படித்து முடித்துவிட்டோம். ஒரு மொழியை கற்றுக்கொள்ள ஒரு ஆசிரியர் தேவை, இலக்கியத்தை ரசிக்க ஆசிரியர்கள் தேவையில்லை என்பது என்னுடைய கருத்து.

 

நிறையபேர் தன்னுடைய இயற்கையான ஆசைகள் கனவுகளை பரிட்சை என்ற வட்டத்திற்குள் தொலைத்துவிடுகிறார்கள். இப்படி இருக்கையில் நாம் இலக்கியத்தை ரசிக்க எந்த ஆசிரியரும் தேவையில்லை, நம் மனதுதான் ஆசிரியர். இந்த மனதை பழக்கப்படுத்த வேண்டும் இடைவிடாது படிப்பதன் மூலம்தான் நுட்பமான உணர்வுகளை அடையமுடியும். அடுக்கடக்காக மனதை வளர்த்துக்கொள்ளும் பொழுது நவீனத்துவும் பின்நவீனத்துவம் சங்கஇலக்கியம் எல்லாம் நம் கையில் வந்துவிடுகிறது.

 

உலகத்தரம், இலக்கியத்தரம் என்றெல்லாம் எதுவும் இல்லை. ஆனால் நாம் இன்னும் விக்கரமாதித்யர்களாக உலகத்தரம் என்றால் என்ன, இலக்கியத் தரம் என்றால் என்ன என்று அந்த வேதாளத்தை நோக்கி ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.  நல்ல இலக்கியம் என்பதை காலம் தீர்மானிக்கட்டும் என்கின்றனர். எனக்கு தெரிந்து 50வருடமாக சித்துபாத் கதை வருகிறது. தொடர்ந்து வருவதால் அது நல்ல இலக்கியமா, அல்லது தொடர்ந்து ஒரு இலக்கியத்தை ஒதுக்கிவிட்டதால் தரமற்றதாக ஆகிவிடுமா? எந்த தனி மனிதனாலும் உலக இலக்கியங்கள் முழுமையையும்  படிப்பதென்பது இயலாத ஒன்று. ஏன் எனில் உலக இலக்கியங்களை அந்தந்த மொழிகளில் படிப்பதுதான் சிறப்பு. மொழிமாற்றி என்று வந்தவுடனே உண்மையான அதன் வீச்சு போய்விடுகிறது. திட்டமிட்டு எழுதபபடுவது எதுவும் இங்கு இலக்கியமாகாது  அந்த நேரத்தில் நீ உணர்வதை பதிவுசெய்வதே சிறந்த இலக்கியம்.

 

ஒரு கவிதையோ, கட்டுரையோ, சிறுகதையோ அல்லது இப்பொழுது நான் பேசிவிட்டு சென்றதன் பின்னோ உங்களின் மனதில் ஒரு நுண்ணியமான கதவு திறக்கப்பட்டதா, இதன் பிறகு அந்தி நேர கருக்கலில் லேசான சிவந்த வானத்துடன் அப்படியே கரைந்துவிடத் தோன்றுகிறதா, அடர்காட்டுவெளியில் தனிமையாக போகத்தோன்றுகிறதா, அடிவயிற்றில் இன்னும் பிறக்காத குழந்தையின் சிறுகிள்ளல்களை உணர்கிறீர்களா, எல்லோரிடமும் அன்பாக இயல்புநிலையில் சிரிக்க முடிகிறதா, மனித உருவத்தில் உளவும் தேவனாக உங்களை நினைத்து பரவசபட்டதுண்டா இப்படியெல்லம் ஒரு உணர்வினை இலக்கியம் கொடுத்தால் அதுவே மிகச்சிறந்த இலக்கியம்.

 

நமக்கு எது நடக்ககூடாது என்று நினைக்கிறோமோ அது மற்றவர்களுக்கும் நடக்ககூடாது என்று நினைக்கிற முதிர்ச்சியை தருவது, எது எல்லாம் நமக்கு மகிழ்ச்சியை தருகிறதோ அது பிறருக்கும் இன்பத்தை தர வேண்டும் என்ற பெருந்தன்மையை கொடுப்பது நவீன இலக்கியம்  என்றுச் சொல்லியமர்ந்தபொழுது மௌனமாக நான் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

 

சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகளினூடே சொல்லப்படாத மௌனங்களாய், இவரது பேச்சு நிறைய கேள்விகளுக்கு பதில்களும் நிறைய கேள்விகளையும் பலருக்கு எழுப்பிவிட்டிருக்ககூடும். ஆனாலும் மௌனங்களை தகர்க்கும் பொருட்டு  சிலர் நடித்துக்கொண்டே அரங்கை விட்டு வெளியேறத்தான் செய்கின்றனர்.

தொகுப்பு: பாண்டித்துரை

 நன்றி: யுகமாயினி ஜீலை-2008

புறத்தை உள்வாங்கி அகத்தை நோக்கிய பயணத்தில்…

 

 

சிங்கப்பூரின் சிறுகதை எழுத்தாளராக அறியப்பட்ட எழுத்தாளர் மாதங்கியின் முதல் கவிதை தொகுப்புநாளை  பிறந்து இன்று வந்தவள் ( உயிர்மை பதிப்பகத்தின் வெளியீடு) வெளியீட்டுவிழா, சிங்கப்பூர் தேசிய நூலக வாரியத்தின் 5-வது தளத்தில், 01.06.2008 ஞாயிறு மாலை 6.00 மணிக்கு சிங்கப்பூர் தமிழ் எழுத்தாளர் கழகத் தலைவர் நா. ஆண்டியப்பன் தலைமையில் நடைபெற்றது. நாளை  பிறந்து இன்று வந்தவள் முதல் பிரதியை நா. ஆண்டியப்பன் வெளியிட, தேசியநூலக வாரிய அதிகாரி திருமதி புஷ்பலதா பெற்றுக்கொண்டார். கவிஞர் வெண்பா இளங்கோவன் நிகழ்ச்சி நெறியாளராக பொறுப்பேற்றிருந்தார்.

 

தற்காகால இளையர்களிடம் மரபு என்ற தலைப்பில் சிறப்புரையாற்றிய சிங்கப்பூர் இலக்கண ஆசான் பாத்தென்றல முருகடியான், தற்கால இளையர்களிடம் மரபு இருக்கிறது என்ற உடன்பாட்டு அடிப்படையில் பேசப்போகிறேன் என்றார். இந்த ஆசிரியரின் நூலுக்குள்ளே நான் செல்லவில்லை ஏன் என்றால் மரபில் நான் ஊறிப்போனதால் பெரும்பகுதி எனக்கு புரியாது என்றார். தலைப்பு பற்றி குறிப்பிடும்பொழுது இதற்கான விளக்கம் தேடி எனக்கு மண்டைவலி வந்துவிட்டது, நூல் ஆய்வு செய்தவர்கள் இதுபற்றி சொல்லக்கூடும் என்று தலைப்பிற்குள் வந்தபொழுது,  தற்கால மரபை இளையர்கள் பின்பற்றுகிறார்கள். என்னிடம் ஒரு கவிஞர்  ஐயா மரபு என்றால் என்ன என்று கேட்டார். மரபு என்றால் என்ன என்று மொட்டையாக கேட்காமல் ஐயா என்று விளித்தாயே, இதுதான் மரபு இந்த மரியாதையை கொடுக்கவருவது மரபு. அகரமுதல என்ன சொல்லவருகிறது என்றால் பழமை, இயல்பு, இலக்கணம், வழிபாடு, ஓழுக்கம், பருவம், பெருமை, செல்வம், சான்றோரின் சொல் வழக்கை பின்பற்றுதல் என்றுச் சொல்லி இதில் ஏதாவது இன்றைய இளையர்கள் பின்பற்றுகிறார்களா என்ற வினவலாக தொடர்ந்த நீண்ட பேச்சில், கவிதை மரபாக இல்லாமல் கடந்து செல்லும் பயணம் முழுமைக்குமான உகந்த ஒன்றாய் இருந்ததில் நகைச்சுவையையும் கடந்து மரபை பின்பற்றுதலின் மறுபயனீடாய் இவரது பேச்சு அமைந்தது.

 

முன்னதாக நூல் ஆசிரியர் பற்றி இப்படி குறிப்பிட்டார். மாறுபட்ட குணங்கள் உடையவர்கள் கூட முகம் புண்படாத வகையில் புன்னகைத்துச் செல்லும் அரிய குணம் உண்டு அதனால்தான் மனுஸ்யபுத்திரனையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார், என்னைபோன்ற மாட்டுப் பிள்ளையையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார் என்றார்.

 

நூல்ஆய்வு செய்த கவிஞர் சுகுணாபாஸ்கர் கவிதை உலகத்தோடு நாம் இணையும் ஒவ்வொரு கணமும் முடிவில்லா ஒரு நிலையைதான் தாண்டிச் செல்கிறோம் என்றுச் சொல்லி மாதங்கியின் கவிதைகளுக்குள் வந்தபொழுது , அவரின் கவிதைகள் தினசரி வாழ்வின் அனுபங்களின் பதிவாக இருக்கிறது சிறுகதையின் எழுத்து நடையும், குழந்தைகளின் உலகை எளிதில் எடுத்து வரும் முயற்சியும், உரைநடையை உள்ளடக்கிய கவிதைகள் என கலந்திருக்கிறது.

 

கவிதைமொழியால் ஆன நேர்த்தியான கவிதையாக தீவுவிரைவுச்சாலை  (பக்கம்-36) கவிதை இருப்பதாகவும், இந்த கவிதையில் சாலையில் நிழல்கள் சிந்தியிருப்பது நம்மை வேறொரு தளத்திற்கு எடுத்துச்செல்கிறது என்றபடியே முகவரிகள் தொலைவதில்லை, தேக்கா வெட்டவெளியில்,  சன்னல் இல்லாத வீடு, நீ பெரியவனானால், ஒரு பண்டிகைநாளில் என்ற கவிதைகளை தொட்டுச்சென்றது என்னவோ கேட்டுக்கொண்டிருந்தவர்களுக்கு அழகாகத்தான் இருந்திருக்கும்.  இத்தொகுப்பில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த கவிதை ஒன்றை சொல்லி விடைபெறுகிறேன் என்றுச் சொல்லிவேறொரு வெயில் நாளில்என்ற கவிதையை படித்தபொழுது, என்னையும் அறிந்தே எதிரே இருந்த குழந்தைகளை நோக்கி நான் நகரவேண்டி வந்ததில் தூறலுக்குபின்னான நிசப்தம் ஒளிந்திருக்கலாம்.

 

பின்னர் நூலாய்வு செய்த கவிஞர் .வீ.விசயபாதி உரைநடை புத்தகத்திற்கு உரைநடையில் ஆய்வு செய்யும் பொழுது ஏன் கவிதை புத்தகத்திற்கு நீ கவிதையாக ஆய்வு செய்யக்கூடாது என்று தமிழவேள்தாசன் கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க என்றுச் சொல்லியபொழுது, பலருக்கும் புருவம் உயர்ந்திருக்கலாம். யார் அந்த தமிழவேள்தாசன் என்று.  உரையின் இறுதியில் தமிழவேள்தாசன் யாரென்று சொல்வதாக சொன்னதால் பார்வையாளர்கள் சமாதானம் அடைந்து இவரின் ஆய்வினுட்புகமுடிந்தது.

 

மொழி ஆளுமையைவிடவும் அனுபவ ஆக்ரமிப்பே அதிகமான கவிதைகளில் கோலாச்சுவதாகச் சொல்லி கவனத்தை ஈர்க்கும் முரண்பட்ட தலைப்பு விமர்சன விளம்பரத்திற்காக அல்ல என்பதை தலைப்பிற்குரிய கவிதையை படிக்கும் பொழுது சரியான தலைப்புத்தான் என்று சாமதானம் அடைவதாகச் சொல்லி, நீ பெரியவன் ஆனால் (பக்கம்-21) என்ற கவிதைபற்றிய இவரது தாக்கம் இந்த கவிதையடுத்த கவிதைக்கு செல்ல கொஞ்சம் கால அவகாசம் தேவைபட்டது என்கிறார். இந்த விசயபாரதியின் வாழ்க்கை போலவே பலரது வாழ்க்கையிலும் பழகிப்போனதாகவே இருப்பதாக வேறுபாடு (பக்கம்-30) கவிதையை சுட்டி, அடுத்தடுத்து தேக்கா வெட்டவெளியில், நறுமண மெழுகுவர்த்திகள், ரோஜாப்பபூக்களை எடுத்து, இந்தோனேசியாவில் காட்டுத் தீயாம் என்று ஒரு பண்டிகைநாளில் முடித்து விடைபெறும் தருணத்தில், மரபு கவிதையோடு வாழ்த்தி தமிழவேள்தாசனை நான் தினமும் சந்திக்கும் இடம் என் வீட்டு நிலைக்கண்ணாடி என்றபொழுது பலருக்குமான ஆச்சர்யம் என்னில் இல்லாதுபோய்விட்டன.

 

பின்னர் சிறப்புரையாற்றிய திருமதி. சிதரா ரமேஷ் எதைபற்றி வேண்டுமானலும் பேசுங்கள் என்று நூலாசியர் அற்புதமான ஒரு சுதந்திரத்தை எனக்கு கொடுத்தார்கள். ஆனால் சுதந்திரம் என்று கிடைத்ததுமே பொறுப்பு வந்துவிடுகிறது  என்றுச் சொல்லி வாழ்க்கை இலக்கியம் என்ற தலைப்பில் அவர் பேசியவை – ( பேசியதன் விபரங்கள் சொல்லப்படாத மொனங்கள் எனும் தனிப்பத்தியாக இந்த வலைதளத்தில் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளதால் இவரின் பேச்சுக்கள் இந்தப்பத்தியில் இடம்பெறவில்லை)

  

நூலினை வெளியிட்டு தலைமையுறையாற்றிய எழுத்தாளர் நா.ஆண்டியப்பன் பேசியபொழுது , உணர்ச்சிகளின் வெளிப்பாட்டிற்கு வார்த்தைகக்கு வடிவம் கொடுக்கும்பொழுது அது கவிதையாகிறது. மகிழ்ச்சி, துயரம் என்று எல்லாவிதமான உணர்வுகளையும் கவிதையில் வெளிப்படுத்திவிடமுடியும் ஆனால் துன்பவியல் கதைகள்தான் பரவலாக வெற்றிபெற்றுள்ளன. அப்படி இவரது கவிதையெங்கும் ஆங்காங்கே மனிதநேயம் வெளிப்படுவதாய் சொல்லி குறிப்பால் உணர்த்தும் உக்தியும் இவருக்கு கைவந்துள்ளதாக குறிப்பிட்டார்.

 

நறுமணமெழுகுவர்த்தி (பக்கம்-32) கவிதை பற்றி சொன்ன பொழுது வைரமுத்து மெழுகுவர்த்தியை பற்றி மட்டும் கவலைப்படுகிறார், மாதங்கியோ மனிதர்களை பற்றிக் கவலைப்படுகிறார். அதற்கு கவிஞர் படித்த வேதியல் பட்டமும் ஒரு காரணம், என்றபடியே சன்னல் இல்லாத வீடு (பக்கம்-52) கவிதை பற்றி சொல்லும் பொழுது அதில் உள்ள ஓம், ஏலும் என்ற 2 வரிகளை எடுத்துவிட்டால் அந்த கவிதை மிகச்சாதாரணமாக போய்விடும் என்று சொல்லி, இத்தொகுப்பின் மிகச்சிறந்த கவிதையாக எனக்குபடுகிறது என்றார். நீ பெரியவனானால்,  ஒரு பண்டிகை நாளில், புரியவில்லை என்ற கவிதைகளை தொட்டுச்சென்றார்.


இறுதியில் நன்றியுடன் ஏற்புரையாற்றிய நூலாசிரியரின் பேச்சு அன்பினை பிரதானப்படுத்துவுதாக இருந்தது. முதலில் அனைவருக்கும் நன்றிகளைச் சொல்லி, இங்கு பேசும் பொழுது பலரும் நூல் தலைப்பு முரணாக இருப்பதாக நாம் கேட்டோம். அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். ஒரு கவிதை வெளியீட்டு நிகழ்வு  வெறும் பாராட்டுடன் முடிந்துவிடாமல் அந்த இடத்தை விட்டு வெளியே செல்லும் பொழுது பல கேள்விகளை ஏற்படுத்த வேண்டும். அந்த நிகழ்வில் இருப்பவர்கள் ஒரு வட்டத்தை சேர்ந்தவர்களாக இருக்க கூடாது. வேறு பகுதிகளில்  நவீனம், மரபு என்று தனி தனி குழுவாக இருப்பார்கள். மரபு சார்ந்தவர்கள் நடத்தும் நிகழ்விற்கு, நவீனம் சார்ந்தவர்கள் செல்வது கிடையாது என்பதைவிட அதற்கான சாத்தியம் அங்கு இல்லை. காரணம் எண்ணிக்கை மிக கூட.  ஆனால் சிங்கப்பூரோ சிறிய நாடு. இங்கு மரபு. புதுக்கவிதை. நவீனம். பின்நவீனம் என்று எல்லரும் சூழ்ந்து இருக்கும் சூழல் இருக்கிறது. முரண்பட்ட கருத்துக்களை விவாதிக்க வேண்டும். முடிவில் விடைபெற்று செல்லும் பொழுது ஒருவரையொருவர் பார்த்து புன்னகைக வேண்டும்  என்ற காரணத்தாலே பல நிகழ்வுகள் இங்கு நிகழவேண்டும் என்றும் ஆசைப்பட்டேன்.  அறிவு சார்ந்து இல்லாமல், நம் சூழல் அன்பு சார்ந்து இருக்கவேண்டும் அதையே நான் விரும்புவதும் என்ற பொழுது இயல்பாகவே எல்லோருக்குமான கைகள் ஒன்றை ஒன்று குலுக்கிக்கொண்டன.

 

தலைப்பை கேட்டதுமே பலர் உற்சாகமானர்கள்.  ஒரு கவிதையை கவிஞர் ஒரு அர்த்தத்தில் எழுதியிருப்பார். படிக்கும் ஒருவர் ஆண் என்றால் அவர் அனுபவங்கள் அவரின் வாழ்க்கையின் பின்புலங்கள் வைத்து ஒருவித அர்த்ததில் புரிந்துகொள்வார். வேறு சிலர் வேறு வேறு அர்த்ததில் புரிந்துகொள்வார். இது இயல்பான ஒன்றுதான். அடடா. கவிதையின் பொருளை யாராவது கேட்டால் கட்டாயம் சொல்லவேண்டும், ஏன் எனில் அதுகவிஞனின் கடமை என்றுச் சொல்லி பல்வேறு விவாதங்களுக்கு இட்டுச்சென்ற நூல்தலைப்பு பற்றிய கவிதைக்கான உருவாக்கத்தை இப்படி பகிர்ந்து கொண்டார்.

 

நாளை பிறந்து இன்று வந்தவள்எழுதுவதற்கு உண்டான தருணத்தை சொன்னால் நீங்கள் புரிந்து கொள்வீர்கள்.  இந்த கவிதை எழுந்த தருணதிறகு பின் பெரும் துயரம் உள்ளது. சென்ற  ஆண்டு உலகில் சில இடங்களில் சில குரூர சம்பங்கள் நிகழ்ந்ததன, (இயற்கை சீற்றங்களை சொல்லவில்லை)  விதவிதமான குரூர சம்பவங்கள். நாம் கற்பனையும் செய்துபார்த்திராதவை. அச்சம்பவங்கள் என்னுள் பல கேள்விகளை புதிர்களை எழுப்பியது. நம் வரும்காலத்தினரின் கேள்விகளை எங்கனம் எதிர்கொள்ளப்போகிறோம், மனித இனத்தின் பின்தொடர்சிச்கு முட்டுக்கட்டை என்று தோன்றுகிறது என்றெல்லாம். ஒரு எதிர்காலத்தவர்  நம்மிடம் கேட்டால் என்ன பதில் சொல்வோம். நம் முகத்தை எங்கு வைத்துக்கொள்வோம். நாம் ஒற்றுமையாக இருக்கவேண்டும். அன்பாக இருக்க வேண்டும் என்று போதிக்கிறோம் உரக்க சொல்கிறோம் உண்மைதான். ஆனால் நாம் காண்பது. நம் செய்திதாள்கள் என்ன சொல்கின்றன. ஒவ்வெரு நாட்டிலும் நடக்கும் நிகழ்ச்சிகளில்  யாருக்கும் உடன்பாடு இல்லை.  எதிர்காலத்தவர்கள் நம்மிடம் வந்து கேட்டால் நாம் என்ன பதில் சொல்லப்போகிறோம். அதன் வெளிப்பாடே இந்த கவிதை. கவிதையின் இறுதிவரி எனக்கு மிகவும் கவித்துவமாக தோன்றியது. அதையே இந்த நூலுக்கும் பொருத்தமாக இருக்கும் என்று தலைப்பாகவும் வைத்துவிட்டேன். பரபரப்புக்கு எழுதப்பட்டதல்ல பரிவினால் எழுந்து ஒரு பயங்கரத்தை உள்ளடக்கியது.

 

இந்த கவிதை தொகுப்பில் வருங்காலம் பற்றிய சில கவிகைகள் விஞ்ஞான சிந்தனையுடன் இருக்கின்றன, வட்டார வழக்கு கவிதையும் இருக்கின்றன. தமிழ் முரசில் உங்களுக்கு வயதாகிவிட்டது என்ற கவிதை பிரசுரமாகியது. அந்த கவிதையை படித்த ஒரு வயது முதிர்ந்த பெண்மணி என்னிடத்தில் தொலைதொடர்பு கொண்டார். அந்த கவிதை பல குறீயீடுகளை, பல படிமங்களை உள்ளடக்கியது. அந்த கவிதையை படித்தபின் அம்மா நான் ரொம்ப மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன். எனக்கு புது தெம்பு வந்துவிட்டது என்று கூறி என் குடும்பத்தினரை ஒரு ஓவியமாக வரைந்து நேரில் சந்தித்தபொழுது கொடுத்தார். இதைவிட எனக்கு வேறு என்ன வேண்டும். கவிதைதான் இந்த சித்திரத்தை செய்யச்சொன்னது என்றபொழுது, கவிதைக்கான அங்கீகாத்தையும் தாண்டி இந்நிகழ்வில் கலந்து  கொண்ட அந்த வயதுமுதிர்ந்த பெண்மணி பலருள்ளும் சித்திரமாகவும், கவிதையாக்கவும் புனையப்பட்டிருக்கலாம்.

 

தொடர்ந்து கவிதை, நவீன ஓவியம் அவரவர் பார்க்கும் பார்வையில் வேறு ஒன்றாக பரிணமிக்கறிது. ஓரு கவிதையை வாசித்த உடன் கவிதை முடிந்துவிடக்கூடாது. கவிதையை வாசிப்பது என்பது பயணசீட்டுவாங்குவது போன்றது, வாசிப்பு முடிந்தபின்தான் நம் பயணம் டங்கவேண்டும் எப்படிப்பட்ட பயணம் என்றால் புறத்தை உள்வாங்கி அகத்தை நோக்கிய பயணம் இதில் நாம் இறங்க வேண்டிய இடம் வந்த பின்பும் கவிதை நம்மை விட்டு பிரிவதில்லை. நம் ஆன்மாவுடன் இரண்டறக்கலக்கிறது கவிதையாய் உருவெடுக்கும்  கணத்திலிருந்த அது கவிஞனைவிட்டு போய்விடுகிறது. வாசகருக்குரிய கதையாகவிடுகிறது தனக்குரிய கவிதைகளை ஒரு நல்ல வாசகன் அடையாளம் கண்டுககொண்டுவிடுவார். கவிதை திறக்கவியலாது இருக்கும் மனத்தினை திறந்து துன்பங்கள் உருவாக்கிய படலங்களை மென்மையாக கண்டு  மயிலிறகால் வருடுகிறது. குழந்தைமையின் பரவசத்துடன் அவரை மிதக்கசசெய்கிறது. கவிதைகள் கவலைகளை தீர்ப்பதில்லை ஆனால் பார்வையில் மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது என்று விடைபெற்றபொழுது அரங்கமெங்கும் அன்புததும்பி என்னையும் வெளிக்கொணர்ந்துவிட்டது.

 

 

 

எழுத்து: பாண்டித்துர