கடிதம் – 1

அன்புள்ள  பாண்டி

 

பேசிக்கொண்டிருப்பது வாசு, உங்களது மின் அஞ்சலை பார்த்துவிட்டு, எழுதாத கடிதத்தின் ஞாபகம் வர அமர்ந்துவிட்டேன். சம்பவங்களில் இருந்து கவிதை தேடும்போது சம்பவத்தின் சக மனிதன் கவனிக்கப்படுவதும் நாம் கவிதை தேடும் வேட்டைக்காரனாகவும் மாறும் சாத்தியம் உண்டு. மனதை ஆட்டிப்படைக்கின்ற சம்பவம் நடக்காத ஒரு நாளில் மண்டை முடியை பிய்துக்கொள்ளும் அவஸ்தையும் நிகழக்கூடும் ( இடைவிட்டு மீண்டும் எழுதுகிறேன். வீட்டிற்கு வந்துவிட்டேன்.)

 

இந்தக் கடிதம் ஏன் கிழிந்தது என்பதிலிருந்துதான் இந்த கடிதம் தொடங்கியிருக்கவேண்டும். இந்த கடிதத்தின் நீள, அகல போதமை என்னை கட்டுப்படுத்துவதை உணர்கிறேன். இன்று நான் எழுதும் இரண்டாவது கடிதம். கடந்த இரண்டு வருடத்தில் இருந்தே நான் எழுதும் இரண்டாவது கடிதம் இதுதான். முகிலுக்கு எழுதப்பட்ட முதல் கடிதத்தில் நிறையவே எழுதிவிட்டேன். அந்த கடிதத்தின் காப்பி இதில் வந்துவிடக்கூடாது என்று கவனமாக எழுதுகிறேன்.

 

நாம் தொலையாடியிருந்தாலும் (உங்களிடம் சுட்டது) சிறு அறிமுகம் நமக்குள் இருந்தாலும் இதுவே நமது நேரடி சந்திப்பாக நான் நினைப்பதால் என்னைப்பற்றின வலுவான ஒன்றை உங்களிடம் காட்டி சபாஷ் வாங்கிட நினைக்கிற முட்டாள்தனம் வந்துவிட்டது. மூன்றாவது பாட்டில் பீரும் மூன்றாவது முத்தமும் பால்யத்தின் கனவுகளை அல்ல பால்யத்தையே கொண்டுவரும் (இந்த எடத்தில் கடிதத்தை கிழிக்கும்பொழுது ஒரு வரி கிழிந்துவிட்டது) கொண்டவையோ அடுத்த முறை மூன்றாவது பாட்டில் பீரை முயற்சி செய்யவும். (எழுத்து பிழைகளோடு கொஞ்சம் கருத்து பிழையும் இருக்கும் மன்னிக்கவும்) படித்ததுவரை ஒரே ஒரு கவிதை தவிர்த்து உங்களை கவிஞனாக அடையாளப்படுத்துகிறது. (அந்தக் கவிதை நியாபகமில்லை பண்ணும்போது சொல்கிறேன்) பால்யத்தின் கனவுகளுக்காக நீங்கள் காலரை தூக்கிவிட்டுக்கொள்ளலாம் காதல் கவிதைகளில் பழைய நெடி இருந்தாலும் ரீமிக்ஸ் பாடல் போல் இல்லை. காதலை ஆணிவேர் சல்லிவேர் அக்குவேராக பிரித்து எரிந்துவிட்ட தமிழ் சமுகத்துக்கு நாம் காட்டும் வேரும் அதில் ஒன்றாகவே கட்டாயம் இருக்கும். தமிழ் சமூகம் காதலை விட்டு ஒதுங்கி மீண்டும் புதிய காதல் செய்ய தொடங்கும்போது அது வாய்க்கலாம். அதுவரை யாரோ எடுத்து எறிந்த ஏதோ ஓர் வேர் நம் கைகளில் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கும். உங்களின் கட்டுரை சிலரை படித்தேன். மிக அருமை சிறுகதைகளை இன்னும் படிக்கவில்லை அலுவலகத்தில் கொஞ்சம் கெடுபிடி அதிகமாகிவிட்டது. போன மாதம் வந்த எங்கள் மேனேஜரை விழித்துக்கொள்ள வைத்துவிட்டது. உங்கள் போட்டோ பார்த்தேன் ரொம்ப சின்னதாகவும் கொஞ்சம் அழகாகவும் ரொம்ப ஒல்லியாகவும் (இது மட்டும் கவிஞர்களுக்கான பொது அடையாளம்)

தூரத்தில் இருந்து என்னை பார்த்தால் உங்களைப்பலவும் (ச்சே சே.. ரொம்ப அழுகுன்னே எழுதியிருக்கலாம்) இருக்கிறீர்கள். கடிதம் முடிந்துவிட்டது. நிஜமாகவே எப்ப முடியும் என்று காத்திருந்தேன். இன்னும் சிலநாள் ஆகும் மிக ஆர்வத்துடன் ஒரு கடிதம் எழுத பாசம் பழக்கம்தானே!

 

அன்புடன் வாசு

 

கடிதத்தின் பக்கவாட்டில் எழுதப்பட்டது

சிங்கப்பூரில் குளிர் அதிகமாக இருப்பதாக நீங்கள் நினைத்தால் வெயிலும் வெயில் அதிகமாக இருப்பதாக நினைத்தால் குளிரும் கொடுக்கும்படி இறைவனை வேண்டுகிறேன்.

 

நலம் நலமறிய ஆவா எழுத மறந்துவிட்டேன்.

“கூட்டாஞ்சோறு”

 

எழுதவந்து எத்தனைநாளாயிற்று, என்ன இதுவரை எழுதியிருக்கிறோம் என்றெல்லாம் யோசித்திடாமல், என்னோடு இசையக்கூடும் என்றறிந்த 8-நண்பர்களிடம் ஒரு வருடத்திற்கும் முன்னால் பேசியபொழுது கூட்டாஞ்சோறு ஆரம்பமாகியது.

 

மரபு, புதுக்கவிதை, நவீனத்தைநோக்கிய பார்வை என பலரின் கவிதைகள் ஒருங்கே தொகுத்தால் எல்லோருக்குள்ளும் ஒரு நினைவு, நிறைவு இருக்கக்கூடும் என்றெண்ணியபொழுது, சிதைவுறும் கனவுகளாய் சில பிரச்சினைகள். ( ஒவ்வொரு பிறப்பின் ரகசியமும் பிரச்சினைகளை கடந்தபின்னர்தானோ!? ) காரணம் சொல்லாமல் இரண்டு நண்பர்கள் விலகிட, காரணத்தைச் சொல்லி ஒரு நண்பர் விலகிட, இன்னொரு நண்பரோ செல்லாது, செல்லாது; நான் என்னத்தைப்பா கவிதை எழுதிட்டேன். ஏதோ இங்க வரணும் உங்களைப் பார்க்கணும்! அதுக்காக எழுதுவதாக சொல்ல, இதன் பின்னர்தான் யோசிக்கத்தோன்றியது……

 

கூட்டாஞ்சோறு இப்படியாகத்தான் பின்னர் உருமாறியது படைப்பின் பிரம்மாக்களாக. நான் (பாண்டித்துரை), கோட்டை பிரபு, செல்வா, காளிமுத்துபாரத் ஆகிய நால்வரும் கவிதைகளையும், கத்தைகளையும் சமமாகப் பகிர்ந்துகொண்டோம். கவிஞர்கள் பிச்சினிக்காடு இளங்கோவும், .வீ.விசயபாரதியும் வாழ்த்துரையும், அணிந்துரையும் தந்துவிட முகப்பு ஓவியத்திற்காக மட்டுமே ஆறு மாதகாலத்திற்கும் மேலான காத்திருப்பு. ஓவியம் தருவதாக ஒப்புதல்தந்த நண்பரோ பணிச்சூழல் காரணமாய் பறந்தபடியிருக்க பிரம்மா பிறப்பானா என்ற கேள்விக்குறி என்னிலும் என் பின்னணியிலும்………..

 

செல்வாவும், காளிமுத்துபாரத்தும் நான் எது சொன்னாலும் சரி, சொல்லாவிட்டாலும் சரி என்ற மனநிலையில். கோட்டைபிரபு மட்டும்தான் சாதக பாதகங்களை கொஞ்சம் அலசிப்பேசுவதாய் என்ன பாண்டி தொடருவோமா வேண்டாமா என்று………

 

முடியாதபட்சத்தில் கலைத்திடுவோம் என்பதாக ஜனவரித் திங்கள் ஒருநாள் இன்னும் மூன்று மாதங்கள் பொறுத்திருப்போம் என்று அவன் முகத்தைப் பார்க்காதவனாய் முன்மொழிந்தேன்.

 

அடுத்தடுத்த ஆச்சர்யங்கள் எல்லாம் கவிஞர் அய்யப்பமாதவனால்! சென்னைதஞ்சைக்கு இடையேயான சில பயணங்கள், ஓவியம் அச்சாக்கப்பணி என்று ஒவ்வொன்றையும் தனதாக்கிக்கொண்டு பிரம்மா அச்சுக்கோர்ப்பதிலிருந்து அழகாய் வெளிவருவதுவரை எங்களுக்கான கவலைகள் யாவற்றையும் சுமந்துகொண்டார்.

 

சசியும், சின்னாவும், அறிவும்கூடத்தான் அவ்வப்பொழுது பிரம்மா பிறத்தலின் ரகசியங்களை அறியத்துடிப்பதாகவும், இடைஇடையே குங்குமப்பூ, குமட்டும் மருந்துகள் என்று ஆலோசிப்பதாகவும் இருந்த

 

பிரம்மா

 

இதோ இன்று ( 20.07.08 )  சப்பரத்தில் ஏற்றப்பட்டு உங்களின் முன்னே வலம்வந்துகொண்டிருக்கிறான். இன்முகம் காட்டி பிரம்மனைச் சுமந்தபடியே .வீ.சத்தியமூர்த்தி, கண்டனூர்சசிகுமார், சின்னபாரதி, அறிவுநிதி, மணிசரவணன் என்று முகம்காட்டா இன்னும் எத்தனையோ கவிநண்பர்கள்………

 

பிரம்மா பிறக்கும்பொழுது அதன் தொடர்ச்சியாய் கனத்த மழையையோ, கனத்த வெயிலையோ நாளை தோன்றுவிக்கலாம்

 

குழந்தைக்கான குதூகலத்துடன்

பாண்டித்துரை

சொல்லப்படாத மௌனங்களினூடே

 

                                                                        (01.06.08 அன்று சிங்கப்பூர் தேசிய நூலக வாரியத்தில் நடைபெற்ற கவிஞர் மாதங்கியின் நாளை பிறந்து இன்று வந்தவள் கவிதை நூல்வெளியீட்டில் சிறப்புரையாற்றிய எழுத்தாளர் சித்ரா ரமேஷ் அவர்கள் பேசியதன் சுருக்கமான பகுதி உங்களுக்காக)

 

எதைபற்றி வேண்டுமானலும் பேசுங்கள் என்று நூலாசியர் அற்புதமான ஒரு சுதந்திரத்தை எனக்கு கொடுத்தார்கள். ஆனால் சுதந்திரம் என்று கிடைத்ததுமே பொறுப்பு வந்துவிடுகிறது  என்றுச் சொல்லி வாழ்க்கை இலக்கியம் என்ற தலைப்பில் அவர் பேசியவை

 

 

நவீனத்துவவாதிகள் மரபை எதிர்ப்பதில்லை. மரபின் நீட்சியாகத்தான் நவீனத்தை பார்க்கிறார்கள். நவீனத்துவம் என்கிற ஒரு விசயத்தை நாம் உணர ஆரம்பித்துவிட்டால் எந்த ஒருவிசயமும் நமக்கு புரிபடாமல் இருக்கப்போவதில்லை, ஏன் என்றால் அதில் சொல்லப்படாத மௌனங்கள் இருக்கிறது. அந்த மௌனத்தை உணர்வது எப்படி என்பதை  சின்ன ஒரு வழிமுறையாக நான் காட்டுகிறேன். இதை நீங்கள் கண்டிப்பாக பின்பற்றவேண்டும் என்பது எல்லாம் கிடையாது. இது  நவீனத்துவம் நமக்கு கொடுக்கும் சுதந்திரம். நமக்கு கொடுக்கப்பட்ட அற்புதமான பொறுப்பு. இந்த பொறுப்போடு அணுகும்பொழுது நவீனத்துவம்  என்பது உங்களுக்கும் புரியும்.

 

இலக்கியவாதிக்கும் வாசகனுக்கும் இடையே ஒரு சின்ன இடைவெளிதான் உள்ளது, அதை எப்பொழுது வேண்டும் என்றாலும் இருவரும் தாண்டிக்கொள்ளலாம். ஒரு நல்ல வாசகன் தனது வாசகத்தன்மையை விட்டு சற்றே விலகினால் நல்ல எழுத்தாளனாக, விமர்சகனாக எந்த நிமிடமும் மாறலாம், இந்த சுதந்திரம்தான் நவீனத்துவம். எப்பொழுது உங்களின் வாழ்க்கையை நேர்மையாக பதிவுசெய்து எழுத ஆரம்பிக்கிறீர்களோ, அப்பொழுது மிகச்சிறந்த இலக்கியவாதி நீங்கள்தான். சாதரணமான மனிதனின் வாழ்க்கையும் கவிதையாக, சிறுகதையாக, கட்டுரையாக, நாவலாகவோ உருவெடுப்பதுதான் நவீனத்துவம் இதை புரிந்தால் நாம் எல்லோருமே இலக்கியவாதிதான்.


 

பல்வேறு சிதைவுகளுக்கு பின் நமக்கு கிடைத்த மிகச்சிறிய அளவிலான சங்க இலக்கியங்களில் நாம் முழுவதயும் படிப்பதில்லை. திரும்ப திரும்ப சில காப்பியங்களை தான் படிக்கின்றோம் மணிமேகலை, சிலப்பதிகாரம் இதைதாண்டிய சிறப்பான மூன்றாவது இலக்கியத்தின் பக்கம் நாம் செல்வது இல்லை. ஏன் எனில் அதில் கடினமான நடையோ அல்லது நமக்கு பிடிக்காத விசயங்களோ  இருக்ககூடும்போல.  இது ஏன என்று தெரியிவில்லை, இது பழங்கால இலக்கியங்களின் நிலமை. இப்பொழுது கடந்த 100ஆண்டுகளாக நவீனத்துவம் வளர்ந்தபிறகு தற்பொழுது தமிழ் இலக்கியத்தின் நிலைமை என்ன என்றால், ஓலைச்சுவடியிலிருந்து முதலில் எழுத்துக்கள் அச்சேறின. நவீனத்துவம் என்பது உலகம் அனைத்திலும் மனிதனின் வாழ்க்கை முறையிலும் புகுந்து கொண்டது. பண்டிதர்கள் கையிலிருந்த இலக்கியம் பாமரனின் கையில் அச்சுக்கோர்க்கப்பட்டபொழுது புது வடிவம் பெற்றது. இலக்கணம் தெரிந்த தமிழ் ஆசிரியர்கள் கற்றுக்கொடுத்தால் மட்டுமே ரசிக்க அனுபவிக்க கூடிய இலக்கியங்களை, சாதரண பேச்சுத் தமிழில் உரைவிளக்கம் கற்றுத்தர ஆசிரியர்கள் எதுவும் தேவையில்லை என்ற சுதந்திரம் வாசனுக்கும் எழுத்தாளனுக்குமான இடைவெளியை குறைத்தது.

 

ஒரு தீவிர வாசகன் எந்த கணமும் ஒரு எழுத்தாளனாகவோ, விமர்சகனாகவோ மாறக்கூடிய சாத்தியங்கள் இதனால் அதிகமாயின. எழுத்தாளருக்கு கிடைத்த எல்கையற்ற சுதந்திரத்தில் எட்டமுடியாத சிகரங்களையும் எட்டமுடிந்தது, அதள பாதாளத்திலும் அவனால் விழ முடிந்தது. மொழியை வசப்படுத்தி அதன் வசீகரங்களோடு சாதாரண வாழ்வின் அசாதரண தருணங்களை கவிதை, சிறுகதை, கட்டுரை என பல வகைகளில் பதிவுசெய்யப்பட்டன. இதில் நவீனத்துவம் என்ற சொல் அவ்வப்பொழுது அதுவரை கட்டிக்காத்துவந்த வாழ்வியல் மரபுகள் பண்பாடு என்று உடைத்தெறிய துவங்கியது.

 

மனிதனின் நுண்ணிய உணர்வுகளை பதிவுசெய்வதுதான் நவீன இலக்கியங்கள். வெறும் சுவாரஸ்யத்திற்காக எழுதப்பட்ட இலக்கியங்களாக தொடர்கதைகள் வெளிவந்தது. இவை மத்திய வர்க்கத்திற்கு சுவைமிகுந்ததாக இருந்தது. அதன் பின் கனவுகளால் நெய்யப்பட்ட இலக்கியங்கள் பிரபலடைந்தது இது யாருக்காக என்றால் தோல்வியடைந்தவர்களுக்கு ஒருவடிகாலாக குறிப்பாக பெண்களுக்காக வெளிவந்தது. லச்சியவாதிகளை முன்னிறுத்தி ஒரே நேர்கோட்டில் ஒரு தனிமனிதன் அவன் சார்ந்திருந்த கொள்கைகள் சமூகத்தின் மீது கொண்ட முரண்பாடுகள் என்று தொடர்ந்தவை இன்றுவரை வெற்றிகரமான ஒரு இலக்கியத்திற்கான உக்தியாக கருதப்படுகிறது.

 

அறிவியல் பயன்பாடுகள், பெண்கல்வி, பெண்ணுரிமை, கம்யுனிசம், சோசலிசம் என்று எழுபதுகளில் திரும்ப திரும்ப பேசப்பட்டது. இதையும் ிலர் ஏற்றுக்கொண்டாலும் நவினத்துவம் இலக்கியத்தில் வந்தபொழுது மட்டும் இதையெல்லாம் எழுதுவார்களா என்று பெரிதாக குரல் எழுந்தது.

 

இலக்கியத்தில் மட்டும் ஏன் இதை எதிர்த்தார்கள் என்றால் நாம் செய்வனவற்றை ஆவணப்படுத்துகிறோம். பொது அடையாளங்களை எங்கோயோ எழுத்தின் மூலம் சீர்குலைக்க வருவதாக நினைக்கின்றனர்.  பரவலாக பேசப்பட்டு எழுதப்பட்டுவரும்பொழுது அது உண்மையாகிவிடுவதற்கான சாத்தியம் அதிகம் இருக்கிறது.  கண்ணுக்கு தெரியாத சக்தி நம்மிடமுள்ள பொதுஅடையாளங்களை அழிக்கிறதே என்ற உணர்ச்சி வரும் பொழுது நவீனத்துவத்தை எதிர்க்கிறார்கள் இதை ஏற்றுக்கொள்ளலாமா மறுபரிசீலனை செய்யலாமா என்று யோசிக்கும் பொழுது பின்நவீனத்துவம் என்ற ஒரு பேரலை எழுகிறது.

 

பின்நவீனத்துவம் பழைய மரபுகள் எல்லாவற்றையும் தூக்கிவீசியது. கண்ணில் பட்ட அத்தனை பண்பாடுகளையும் கேள்விக்கு உட்படுத்தியது. பின் உருமாறி எதிமறையாகியது பழைமைகளை தேடிச்செல்வதும் பின்நவீனத்துவத்தின் ஒரு முக்கிய கூறாகும். ஆனால் மனிதன் வசதியாக எது எல்லாம் இருக்கிறதோ அதை உடனே ஏற்றுக்கொள்வான். இரண்டு உலகப்போருக்கு பின் மனிதர்கள் எல்லோரும் ஒருத்தர் மேல் ஒருத்தர் நம்பிக்கையையே இழந்துவிட்டார்கள்.  உயிர்வாழ்தலின் நம்பிக்கையே தொலைந்த பொழுது இறுத்தலியம் என்ற வார்த்தை தோன்றுகிறது இதன் அடையாளம்தான் நவீனத்துவம்.

 

ஒரு ஊரில் நரி அதோடு சரி இது ஒரு கதை. இதுவும் ஒரு நவீனத்துவும் என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். இது கதை என்று முதலில் திறந்த மனதோடு ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். இதன் மிச்ச தொடரச்சியை நீங்கள் எழுதுங்கள்  இது நவினத்துவத்தின் ஒரு போக்கு. இப்படிபட்ட சுதந்திரம் தருவதுதான் நவீனத்துவம்

 

எனக்கு தெரிந்து யாருமே நிசவாழ்வில் நல்லவர்களும் இல்லை கெட்டவர்களும் இல்லை, மாகாத்மா கூட. இதையும் நான் அவரின் சத்தியசோதனை நூலைபடித்த பின்னேதான் கூறுகிறுன். நிச வாழ்வில் அறநெறி கருத்துக்கு மாறாக, பல அபத்தங்கள் முரண்பாடுகள் கொண்ட முடிவற்ற சுழற்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறது. வாழ்க்கையும், இலக்கியமும் சேராமல் தனித்து நிற்பதுபோல் ஒரு தோற்றம். இது நெருப்பு தொட்டால் சுடும் என்று சொல்லி அறிவுறுத்தும் நிலையை நவீன இலக்கியம்  தவிர்க்கிறது. கதாசிரியனுடன் சேர்ந்து வாசகனையும் பயணிக்கவைக்கிறது. இரட்டை பரிமாணங்கள், முப்பரிமாணங்கள் என்று எண்ணிலடங்கா அளவிடமுடியாத பரிமாணங்களை கொண்ட பிரமாண்டங்களாக விரிகிற வாழ்க்கையை, சிறு வார்த்தைகளை அடக்க முயற்சிப்பதுதான் நவீன இலக்கியம். சங்க இலக்கியத்திலும் இதே விசயம் உள்ளது, ஆனால் அதை நாம் உணராமல் தமிழாசிரியர்களை வைத்து படித்து முடித்துவிட்டோம். ஒரு மொழியை கற்றுக்கொள்ள ஒரு ஆசிரியர் தேவை, இலக்கியத்தை ரசிக்க ஆசிரியர்கள் தேவையில்லை என்பது என்னுடைய கருத்து.

 

நிறையபேர் தன்னுடைய இயற்கையான ஆசைகள் கனவுகளை பரிட்சை என்ற வட்டத்திற்குள் தொலைத்துவிடுகிறார்கள். இப்படி இருக்கையில் நாம் இலக்கியத்தை ரசிக்க எந்த ஆசிரியரும் தேவையில்லை, நம் மனதுதான் ஆசிரியர். இந்த மனதை பழக்கப்படுத்த வேண்டும் இடைவிடாது படிப்பதன் மூலம்தான் நுட்பமான உணர்வுகளை அடையமுடியும். அடுக்கடக்காக மனதை வளர்த்துக்கொள்ளும் பொழுது நவீனத்துவும் பின்நவீனத்துவம் சங்கஇலக்கியம் எல்லாம் நம் கையில் வந்துவிடுகிறது.

 

உலகத்தரம், இலக்கியத்தரம் என்றெல்லாம் எதுவும் இல்லை. ஆனால் நாம் இன்னும் விக்கரமாதித்யர்களாக உலகத்தரம் என்றால் என்ன, இலக்கியத் தரம் என்றால் என்ன என்று அந்த வேதாளத்தை நோக்கி ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.  நல்ல இலக்கியம் என்பதை காலம் தீர்மானிக்கட்டும் என்கின்றனர். எனக்கு தெரிந்து 50வருடமாக சித்துபாத் கதை வருகிறது. தொடர்ந்து வருவதால் அது நல்ல இலக்கியமா, அல்லது தொடர்ந்து ஒரு இலக்கியத்தை ஒதுக்கிவிட்டதால் தரமற்றதாக ஆகிவிடுமா? எந்த தனி மனிதனாலும் உலக இலக்கியங்கள் முழுமையையும்  படிப்பதென்பது இயலாத ஒன்று. ஏன் எனில் உலக இலக்கியங்களை அந்தந்த மொழிகளில் படிப்பதுதான் சிறப்பு. மொழிமாற்றி என்று வந்தவுடனே உண்மையான அதன் வீச்சு போய்விடுகிறது. திட்டமிட்டு எழுதபபடுவது எதுவும் இங்கு இலக்கியமாகாது  அந்த நேரத்தில் நீ உணர்வதை பதிவுசெய்வதே சிறந்த இலக்கியம்.

 

ஒரு கவிதையோ, கட்டுரையோ, சிறுகதையோ அல்லது இப்பொழுது நான் பேசிவிட்டு சென்றதன் பின்னோ உங்களின் மனதில் ஒரு நுண்ணியமான கதவு திறக்கப்பட்டதா, இதன் பிறகு அந்தி நேர கருக்கலில் லேசான சிவந்த வானத்துடன் அப்படியே கரைந்துவிடத் தோன்றுகிறதா, அடர்காட்டுவெளியில் தனிமையாக போகத்தோன்றுகிறதா, அடிவயிற்றில் இன்னும் பிறக்காத குழந்தையின் சிறுகிள்ளல்களை உணர்கிறீர்களா, எல்லோரிடமும் அன்பாக இயல்புநிலையில் சிரிக்க முடிகிறதா, மனித உருவத்தில் உளவும் தேவனாக உங்களை நினைத்து பரவசபட்டதுண்டா இப்படியெல்லம் ஒரு உணர்வினை இலக்கியம் கொடுத்தால் அதுவே மிகச்சிறந்த இலக்கியம்.

 

நமக்கு எது நடக்ககூடாது என்று நினைக்கிறோமோ அது மற்றவர்களுக்கும் நடக்ககூடாது என்று நினைக்கிற முதிர்ச்சியை தருவது, எது எல்லாம் நமக்கு மகிழ்ச்சியை தருகிறதோ அது பிறருக்கும் இன்பத்தை தர வேண்டும் என்ற பெருந்தன்மையை கொடுப்பது நவீன இலக்கியம்  என்றுச் சொல்லியமர்ந்தபொழுது மௌனமாக நான் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

 

சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகளினூடே சொல்லப்படாத மௌனங்களாய், இவரது பேச்சு நிறைய கேள்விகளுக்கு பதில்களும் நிறைய கேள்விகளையும் பலருக்கு எழுப்பிவிட்டிருக்ககூடும். ஆனாலும் மௌனங்களை தகர்க்கும் பொருட்டு  சிலர் நடித்துக்கொண்டே அரங்கை விட்டு வெளியேறத்தான் செய்கின்றனர்.

தொகுப்பு: பாண்டித்துரை

 நன்றி: யுகமாயினி ஜீலை-2008