நரேந்த் அலுவலகப் பணித்தோழன், அலுவலகம் செல்லும் போது அதிகம் பேசுவதுண்டு, கட்டுமான தளத்திற்கு சென்றால் அலுவல் சார்ந்த விசயங்கள்தான் அதிகம் பேசுவது, வெளிப்பணியிட அழுத்தங்களை அறிந்தவன்.

எளிதில் எல்லோரிடமும் பழகிவிடக் கூடியவன். அவனுடைய பணிக்கென சில ஒழுங்குகளை கடைபிடிப்பவன், சக பணியாளர்களுக்கு கற்றுத் தருபவன்.

என்னுடைய அலுவல் பணிகளுடே தேநீருக்காவும், உணவிற்காகவும் நரேந்தோடு பயணித்தது கொஞ்சம் மாறுதலும் மகிழ்ச்சியையும் தரும்.

சிங்கப்பூரில் இருந்து வெளியேறுவதை எளிதாகச் செய்துவிட்டான், அவன் பணி செய்த இந்த 3-1/2 ஆண்டுகளை வேறு எவராலும் நிரப்ப இயலாது, நிர்வாகமும் அறிந்த ஒன்று.

நரேந்தின் பெரு விருப்பம் ஒன்றே. வேண்டுதல்களில் நம்பிக்கையில்லை, நம்பிக்கையான வேண்டுதல்கள் உண்டு நரேந்திற்காகவும்.

இனி என் அலுவலகப் பயணத்தில் தேநீரை பகிர்ந்து கொள்ள யாரும் காத்திருக்கப்போவதில்லை.

கும்பகோணத்தை ஞாபகப்படுத்துவற்கு Narenth Natarajan இருக்கிறான்.nar

சூப்பர்வைஸர் இராஜேந்திரன்

appa.jpgதனியார் கல்லூரிகளின் வருகைகளுக்கு பிறகு, இன்றைக்கு இஞ்சினியர் என்றாலே மதிப்பில்லாமல் போய்விட்டது, வீட்டில் நான்கு பேர் இருந்தால் மூன்று இஞ்சினியர்களாவது இருப்பார்கள். அதில் இருவர் அதற்கு சம்பந்தம் இல்லாத பணியில் இருப்பார்கள். இஞ்சினியர் இராஜேந்திரன் வீடு எங்கு எனக்கேட்டால் வேறு அடையாளம் சொல்லச் சொல்வார்கள்.

அப்பா இராஜேந்திரன் ITI டர்னர் முடித்து சிங்கம்புணரி என்பீல்டு தொழிற்சாலையில் பணியை தொடங்கியவர், 1977 அம்மா வைரத்தை திருமணம் முடிக்கும் போது 240 ரூபாய் சம்பளம், அதில் 40ரூபாய் வீட்டு வாடகைக்கு போக மீதமுள்ள பணத்தில் கல்யாண கடனை அடைத்து, குடும்ப வாழ்க்கையை நடத்தினார்.

1984 ஆம் ஆண்டில் சிங்கம்புணரி என்பீல்டு தொழிற்சாலையை ராணிப்பேட்டையில் செயல்பட்ட தொழிற்சாலையில் இணைத்தபோது வெகு சிலர்தான் பணி மாற்றம் செய்யப்பட்டனர். பலர் அதன் உப நிறுவனங்களாக செயல்பட்ட சிறு நிறுவனங்களுக்கு மாறினர். அப்பாவும் அப்படி ஒரு சிறு நிறுவனத்திற்கு மாறி ஓரிரு ஆண்டுகள் அங்கு பணி புரிந்தார். சரியான வழிகாட்டுதல்கள், வாய்ப்புகள் அங்கு இல்லாத போது, தாத்தா மாணிக்கத்தின் ஆலோசனையின் பெயரில் அவர் ஆரம்பித்த தொழிற்சாலைக்கு மேற்பார்வையாளராக சென்றார்.

1985 ல் திருச்சி மாவட்டம் பேட்டவாய்த்தலையில் தாத்தா மாணிக்கம் அமைத்த ‘அமிர்தம் இஞ்சினியரிங்’ நிறுவனத்தின் மேற்பார்வையாளராக சில ஆண்டுகள் பணி புரிந்தார். உரிய திட்டமிடல் இல்லாமல் ஆரம்பித்ததால் மூலப்பொருள்களை பெற்று வருவதில் எதிர்கொண்ட சிரமங்களால் அந்த நிறுவனத்தில் இருந்து விலகி, முன்பு பணிபுரிந்த தொடர்புகளை வைத்து 1989 ல் சிங்கம்புணரியில் தனியார் நிறுவனத்தில் சூப்பர்வைஸர் பணி.

சூப்பர்வைஸர் என்றால் மேற்பார்வையிடுவது மட்டுமல்ல பணி, அந்த நிறுவனத்தில் முதலாளிக்கு அடுத்த நிலை சூப்பர்வைஸர், மதுரை TVS மற்றும் பிற நிறுவனங்களில் வாகன உறுதி பாகங்களை எடுத்து வந்து, உரிய அளவில் கடைந்து தரம்பார்த்து பிரித்து மீண்டும் TVS ல் சேர்ப்பது, கடைந்த இரும்புக்கழிவுகளை வெளியேற்றுவது, வங்கிப் பரிவர்தனை, சம்பள பட்டுவாடா, ஆண், பெண் என பணிபுரியும் ஊழியர்களை கட்டுப்படுத்துவது, பகல், இரவு இரண்டு சிப்ட் பணிகளை நிர்வகிப்பது என மேலாளராருக்கான பணியை அப்பா செய்தார். பணி காலத்தில் அப்பாவுக்கு இருந்த இன்னோரு பெயர் பிழைக்கத்தெரியாத மனிதர்.

கடந்த மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றுவிட்டார். பெற்றுவிட்டார் என்றால் நாங்கள்தான் போதும் என்று சொல்லிவிட்டோம். அ.காளாப்பூரில் வசிக்கும் இராஜேந்திரனை இன்றும் சூப்பர்வைஸர் இராஜேந்திரன் என்றால்தான் தெரியும். அஞ்சலக கடிதங்களிலும் சூப்பர்வைஸர் என்ற அடைமொழியோடுதான் கடிதங்கள் வரும்.

எழுத்து, மரியாதை, நேர்மை என சூப்பர்வைஸர் இராஜேந்திரனிடம் கற்றுக்கொண்டதைத்தான், கொஞ்சமென என்னிடம் நீங்கள் பார்க்கலாம்.

ஐ லவ் சூப்பர்வைஸர் & அப்பா

சாலிட்டரி

நூல்: மாற்று சினிமா
எழுத்து : கிராபியென் ப்ளாக்
வெளியீடு: புதிய கோணம்

சாலிட்டரி
……………….
இயக்கம்: கவிஞர் Iyyappa Madhavan
ஒளிப்பதிவு : செழியன்
தயாரிப்பு: Arivu Nidhi & Pandiidurai Neethipaandi

அறையில் மிகுந்த சோர்வுடன் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறான் ஓர் இளைஞன். அவனது அறை இருண்டு கிடக்க, துவண்டுபோன அவனது கால்களின் வழியே மிக கவனமாக வெளிச்சம் பரவத்தொடங்குகிறது. பெர்முடாஸ் மட்டுமே அவனது உடலைப் போர்த்தியிருக்கிறது. வெளிச்சத்தின் வாசனையை முகர்ந்தவாறே படுக்கையில் இருந்து எழுந்தவன் சோர்வோடு ஒரு சிகரெட்டை எடுத்து பற்ற வைக்கிறான். தன் அருகில் இருக்கும் கனத்த இலக்கிய புத்தகம் ஒன்றை தன் அருகே வைத்துக்கொண்டு சிகரெட்டை புகைத்தவாறே சில பக்கங்களைப் புரட்டுகிறான். அதிகாலையின் அமைதி். அவனது மனம் அந்த புத்தமதத்தின் பக்கங்களில் நிலைகொள்ளாமல் தவிக்கிறது. புத்தகத்தை தூக்கிப்போட்டு விட்டு, வேறு ஒரு இதழை எடுத்துப் புரட்டுகிறான். அது நடிகைகளின் கவர்சிப் படங்கள் நிறைந்த கைக்கு அடக்கமான புத்தகம். மிகவும் ரசனையோடு ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் நிதானமாக புரட்டிப்பார்க்கிறான். பின்பு ஏதோ தோன்றியவனாக, அந்த சிறிய இதழோடு டாய்லெட்டிற்குள் சென்று வேகமாக கதவை சாத்திக்கொள்கிறான்.

அவனது படுக்கை அறையில் அவனும், வேறு ஒரு பொண்ணும் இருக்கின்றனர். இருவரின் பார்வையும் வெவ்வேறு திசை நோக்கி பதிந்திருக்கிறது. அவள் தனது மார்பின் குறுக்கே கையைக் கட்டிக்கொண்டு, இருளோடு இருளாக நிற்கிறாள். அவன் கவிழ்ந்த தலையோடு உட்கார்ந்திருக்கிறான். அறையில் கனத்த மௌனம் மட்டுமே இவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.

இப்பொழுது அவன் டாய்லெட்டிற்குள்ளிருந்து சலிப்போடு வெளியே வருகிறான். வந்தவன் வெறுப்பு மேலோங்க மிக வேகமாக அந்த இதழை சுக்கு நூறாகக் கிழித்துப் போடுகிறான். ஒரு ஜன்னலின் அருகே வெவ்வேறு விதமான காலி மது பாட்டில்கள் நிறைந்து கிடக்கின்றன. அவற்றின் அருகே அமர்ந்தவன் ஒவ்வொரு மது பாட்டிலின் அடியில் மிச்சமிருக்கும் மதுவைக் குடிக்கிறான். அவன் கையில் இப்போது பிரபலமான இலக்கியப் புத்தகம் ஒன்று இருக்கிறது. அவற்றின் பக்கங்களைப் புரட்டியபடியே இருக்கிறான். இப்போது மறுபடியும் அவனும், அவளும் இருக்கும் காட்சி இடையில் வந்து போகிறது.

அறையிலிருந்து ஏதோ ஒரு சட்டையை எடுத்து அணிந்துகொண்டு வெளியேறுகிறான். அவன் இருந்த அறைக்குள் பூனை ஒன்று வெளியேற வழியின்றித் தவிக்கிறது. கையில் மது பாட்டில் ஒன்றுடன் அவன் அறைக்குத் திரும்புவதை அறிந்த பூனை இருளினுள் ஓடி ஒளிகிறது. மேசை மீது இருக்கும் ப்ளாஸ்டிக் மதுவை ஊற்றிக்குடிக்கிறான். அவனது கைகள் மிகுந்த கவனிப்புடன் இலக்கிய புத்தகத்தின் பக்கங்களைத் திருப்பியபடி இருக்கின்றன. ஆனால் அவன் கையில் புத்தகம் இல்லை. காற்றில் படபடக்கும் புத்தகதாள்களின் ஓசையுடன் காட்சி நிறைவு பெருகிறது.

அறையில் வெளியேற வழியின்று சிக்கிக்கொண்ட பூனையைப்போல காமம் ஒரு மனிதனின் தனிமையினுள் சிக்கிக் கொண்டு தவிக்கிறது. புரிந்து கொள்ளப்படாத மௌனத்தின் வழியே எப்போதும் காமம் நம்மை கடந்த படியேதான் இருக்கிறது. அந்த அறை மட்டுமே அந்த இளைஞனது காமத்தை தனது கனத்த சுவர்களுக்குள் அடைகாத்து வைத்திருக்கிறது. சுவர்கள் பேசாதவரை காமம் ரகசியமே! காமத்தை மதுவின் புட்டிக்களுக்குள் அடக்க முயற்சித்தாலும் அது மூடியை உடைத்துக்கொண்டு வெளியேறியபடிதானே உள்ளது. தீராத தனிமையின் உக்கிரத்தில் மனிதனுக்கு புத்தகங்கள் மட்டுமே எப்போதும் ஆறுதல் அளிக்கும் தோழனாக இருக்கின்றன. காமத்தை கடக்கவும், தனிமையை விரட்டவும் புத்தகங்கள் மட்டுமே நம்மிடம் எஞ்சியிருக்கின்றன. கையில் புத்தகம்மே இல்லையென்றாலும் கூட, மனித மனம் காற்றில் எழுதப்பட்ட தீராத பக்கங்களை வாசித்த படியே தான் உள்ளது என்பதை வலியோடு சொல்கிறது படம்.

சினிமா என்பது காட்சி வடிவம். அதை சரியாக உள்வாங்கி இருக்கிறார் இயக்குநர் அய்யப்ப மாதவன். அவரது கவிதைகளை வாசிக்கிற உணர்வுதான் படத்தைப் பார்க்கும் போது நம்ப்பு ஏற்படுகிறது. பத்தே நிமிடங்களில் வாழ்வின் மீதான கசப்பையும் காமத்தின் மீதான குரோத்ததையும், புத்தகங்களின் அவசியத்தையும் சொல்லியிருக்கிறார். இது இவரின் முதல் படம். விரிவான இலக்கிய நண்பர்கள் மற்றும் திரை விமர்சனங்களுடனான நட்பில் கிடைத்த அனுபவம் காட்சிகளை அமைந்திருக்கும் விதத்தைப் பார்க்கும்போது தெரிகிறது. நல்ல சினிமாவுக்கான தேடுதல் அய்யப்பனிடமும் உண்டு. அவரது நீண்ட கால நண்பரான ஒளிப்பதிவாளர் செழியன்தான் படத்திற்கு ஒளிப்பதிவு செய்திருக்கிறார். இவர் பிரபல ஒளிப்பதிவாளர் பி.சி.ஸ்ரீராமின் பள்ளியில் படித்தவர். திரைப்பட ஒளிப்பதிவாளராக மாறிய பின்னும் (கல்லூரி) குறும்படங்களுக்கும் ஒளிப்பதிவு செய்ய தன்னை தயார் படுத்திக் கொண்டிருக்கும் அவரது அர்பணிப்பிற்கு பாராட்டுக்கள். காட்சிகளை மிகுந்த வெளிஞ்சத்தோடு காட்டி அதன் தன்மையை கெடுக்காமல், இருளும், ஒளியும் கலந்த சீரான ஒளிப்பதிவைக் கையாண்டிருக்கிறார். வாழ்வை தரிசிக்கிற உணர்வைக் கொடுக்கிறது இவரது ஒளிப்பதிவு.

கதையின் பாத்திரமான விஸ்வநாதன் கணேசன், தொழில் முறை நடிகரில்லை. அதனாலேயே கதையின் பாத்திரத்திற்கு மிகச்சரியாக பொருந்திப்போகிறார். தனிமையின் வலியையும், காமத்தின் இம்சைகளையும், வாழ்வை அறியத் துடிக்கிற மனோநிலையையும் மிகச் சரியான தனது உடல்மொழியால் வெளிப்படுத்துகிறார். நல்லவேளை நடிப்பிற்கு அவர் முயற்சிக்கவில்லை. சில கணங்களே வந்துபோனாலும் அந்த பூனை நம் கண்களைவிட்டு அகல மறுக்கிறது. அதே போல் அந்த பெண் நம் மனதின் ஓரத்தில் தீராவேட்க்கையோடு நின்று கொண்டேயிருக்கிறாள். மௌனத்தை இறுகி பற்றிக்கொண்டிருக்கும் அவளின் கேள்விகளுக்கு நம் யாரிடமும் பதிலில்லை. மிகச்சரியான பாத்திரத்தேர்வு.

மாமல்லன் கார்த்தியின் படத்தொகுப்பு கதையின் போக்கை சிதைக்காமல் அதன் வழியே பயணித்திருக்கிறது. மிகுந்த பொருட்செலவில் எடுக்கப்படும் திரைப்படங்கள் ஏற்படுத்தும் பாதிப்பதை விட இந்த பத்து நிமிட குறும்படம் நம் மனதில் ஏற்படுத்தும் வலி ஆழமானது.

சிவகங்கை மாவட்டம் நாட்டரசன்கோட்டை எனும் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர் கவிஞரும் இயக்குநருமான அய்யப்ப மாதவன் மீராவின் அன்னம் பதிப்பகத்தின் மூலம் ‘தீயின் பிணம்’ என்ற முதல் ஹைகூ கவிதை நூலையும், அதன் பிறகு ‘மழைக்குப் பிறகும் மழை’, ‘நானென்பது வேறொருவன்’, ‘நீர்வெளி’, ‘பிறகொருநாள் கோடை’, ‘எஸ்.புல்லட்’, ‘நிசி அகவல்’, ‘சொல்லில் விழுந்த கணம்’ ஆகிய கவிதை நூல்களையும் ‘தானாய் நிரம்பும் கிணற்றடி’ சிறுகதைத் தொகுப்பு ஒன்றையும், ‘குவளைக் கைப்பிடியில் குளிர்காலம்’ எனும் ஹைகூ கவிதை நூலையும் வெளியிட்டுள்ளார். இதன் தொடர்ச்சியாக அவரது குறும்படம் ‘சாலிட்டரி’ Solitary வெளிவந்து இருக்கிறது. தமிழில் சிறப்பானதொரு முயற்ச்சி.

 

யமுனா வீடு

ஸ்தோத்திரம் சொல்லிய அவள்
அந்த புலர் பொழுதின்
பச்சைநிற சமிக்கையில் சாலையை கடக்கிறாள்
மெல்ல இருள் விலக்கிய வாடகை டாக்சி ஒன்று சன்னமாக அவளை மோதி நிற்கிறது.
சாலையில் நிலைகுழைந்தவள்
நியாபகப்படுத்தி சமிக்கையை சரிபார்க்கிறாள்
பச்சையில் ஒளிர்து கொண்டிருக்க
டாக்சி ஓட்டுனர் கீழிறங்கி வருகிறார்
அவளின் ஒவ்வாமையை பார்த்து பதற்றமடைந்தவராய்
கைகளை கூப்பி அழும் பாவனையில் ரட்சிக்க வேண்டுகிறார்
ஞாபகங்களை மீள பெற்ற அவளும்
கை கால் சிராய்ப்புகளை கெத்தி கடக்க முற்பட
சீன ஓட்டுனர்
அவள் வீடடையும்வரை வந்துதவுவதாகச் சொல்ல மறுக்கிறாள்
இருந்தும் சீனருக்கு அவளின் கெந்தல் நடைகண்டு
வாகனத்தில் அழைத்து செல்கிறார்
15 நிமிட பயணநேரமும் சீனரே பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்
காவல்துறையை அழைத்து புகார் செய் மகளே
மருத்துவ மனைக்கு அழைத்து செல்லவா மகளே
புன்னகையால் அதுவும் வேண்டாம் என்றவளை
நீ கர்த்தரின் பிள்ளையானவளா என்கிறார்
ஆம் என ஆமோதித்தவளிடம்
அதான் என்னை மன்னித்தாயா
நானும் கர்த்தரின் பிள்ளையானவன்தான்
ஆனால் நிறைய தவறுகள் செய்திருக்கிறேன்
உன்னால் மட்டும் எப்படி அன்பு செய்யமுடிகிறது
உன்னைப்போல மகள் ஒருத்தி எனக்கு இருக்கிறாள்
வேறெதுவும் உதவிகள் தேவைப்பட்டால் அழை மகளே என்றவர்
அவள் வீடடைந்தபின்னும்
அவள் சென்ற திசைநோக்கி துயர்கடந்து நின்றுகொண்டிருந்தார்
கர்த்தரின் பிள்ளையானவளின் அன்பினால்…

#பாண்டித்துரை

அதியா

அதியா

பெரும் மழைக்கான அறிகுறிகள்
தொட்டிச் செடிகளை பத்திரப்படுத்துகிறேன்

அதியா

தேநீருக்காக காத்திருக்கும் நேரத்தில்
பிரியங்களைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்
தேநீர் அருந்திய பிறகு
என்ன பேசப்போகிறோம்.

அதியா

ஆலயம் செல்கிறேன்
என்னற்ற முகங்களில் தரிசனம்
இவ்வளவு தான் என் இறையன்பு.

அதியா

பற்றிக்கொண்டிருக்கும் கைவிரல்களை எடுத்துவிடாதே
கொஞ்சம் கருணையாக இருக்கிறது.

#‎பாண்டித்துரை‬

யமுனா வீடு

யமுனா வீடு
………………….

அவளுக்கென
சொல்வதற்கு
நிறைய வார்த்தைகள் இருந்தும்
மௌனமாகிவிடுகிறாள்
வலியது அன்பு

 

யமுனா வீடு
…………………

துயரம் கடந்து
பூரித்து போயிருக்கிறாள்
நிலவின் அன்பைத் தருமபவளின்
கதை சொல்லப்போகும் வீடு
வலிகள் சுமந்த பயணத்தில்
அன்பு ததும்பும் ஒரு வீடு
அவளுக்கானது
அவர்கள் சொல்லக்கூடும்
இனி
அவளுக்கென்ன

 

யமுனா வீடு
…………………

அவளுக்கென்ன
எழுதிவிடுகிறாள்
இந்த பொழுதிற்கான அன்பை
வலிந்த சொற்கள் கொண்டு
வலி
அவளுடையது