நாடற்றவன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்

464px-tamil_eelam_stamp

நமக்கு என்ன வந்துவிட்டது

நாடற்றவன் அல்லவா பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்

 

 

எல்லாம் மாறும்மட்டும்

எதிர்த்து நிற்கட்டும்

தேசம் விட்டு தேசம் போய்

பிச்சையெடுக்கட்டும்

பிணைகைதியாய் வாழட்டும்

காட்டி கொடுக்கட்டும்

நமக்கு என்ன வந்துவிட்டது

நாடற்றவன் அல்லவா பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்

 

அடிபட்டு வீழும்

அநாமத்தின் புகைப்படகோப்புகள்

வாரம் ஒரு

வன்புணர்ச்சி வீடியோ பதிவுகள்

இல்லாதுபோயின்

சன் டிவியும் கலைஞர் டிவியும்

நமக்கு என்ன வந்துவிட்டது

நாடற்றவன் அல்லவா பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்

 

 

செல்லடி சப்த்தத்தை செய்தியாய் படிப்போம்

பின் அதனை மடித்துவைப்போம்

நன்றாக சாப்பிடுவோம்

இரவின் கனவோடு இன்புற்று

தூங்கி எழுவோம்

நமக்கு என்ன வந்துவிட்டது

நாடற்றவன் அல்லவா பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்

 

வில்லு படம் பற்றி பேசுவோம்

விசயகாந்த் அரசியல் பற்றி பேசுவோம்

இன்னார் கூட இன்னார் ஓடிப்போனது உட்பட

நாம் பேச நிறைய இருக்க

நமக்கு என்ன வந்துவிட்டது

நாடற்றவன் அல்லவா பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்

 

 

நமக்கென வீடு இருக்கிறது

காய்ச்சல் வந்தால்

அம்மா

அப்பப்பா
தொலைபேசி அழைப்புகள்

நமக்கு என்ன வந்துவிட்டது

நாடற்றவன் அல்லவா பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்

நன்றி: உயிரோசை இணைய இதழ் 

©pandiidurai@yahoo.com

Advertisements

சை.பீர்முகமது – ப.கா வா.கோ – சில புகைப்படங்கள்

22.02.09 அன்று சிங்கப்பூர் தேசிய நூலகத்தில் தங்கமீன் பதிப்பகத்தால் வெளியிடபட்ட மலேசிய எழுத்தாளர் சை.பீர்முகமுதுவின் பயாஸ்கோப்காரனும் வான்கோழிகளும் புகைப்படம்.

 

s8 நண்பர் பாத்தேறலுக்கு ஜோதி மாணிக்கவாசத்திற்கு சிறப்பு செய்கிறார் ஆசிரியர். தென்றல் ஆசிரியர், கோ.புண்ணியவான்.

s9தென்றல் ஆசிரியருக்கு நினைவுப்பரிசு, முனைவர் ரெத்தினவேங்கடேசனுக்கு நினைவுப்பரிசு, ஜோதி மாணிக்கவாசத்திற்கு நினைவுப்பரிசு.

s1

ஜோதி.மாணிக்கவாசகம், கவிஞர் அமலதாசன், தங்கமீன் பதிப்பகம் பாலுமணிமாறன்.

s2விழாவிற்கு வந்திருந்தவர்களில் ஒரு பகுதியினர், முதல் பிரதியை பெருகிறார் புதுமைத்தேனீ மா.அன்பழகன், எழுத்தாளர்கள் சை.பீர்முகமது.

s3எழுத்தாளர் கோ.புண்ணியவான், புரவலர் முஸ்தபா, பள்ளி மாணவன் எழுத்தாளர்  கே.பாலமுருகன்.

s4மலேசிய எழுத்தாளர்களால் புரவலர் போப்ராஜ் அவர்களுக்கு நினைவுபரிசு வழங்கப்படுகிறது, வலைபதிவர்கள் கோ.வி கண்ணன் & ஜோ (அவர் திரும்பி இருப்பதால் மிச்சப் பெயரை நீங்க கண்டுபிடிங்க)

s5கவிஞர் அழலதாசனுக்கு நினைவுப்பரிசு, பாடகர் குணசேகரன், நூல் வெளியீடு.  

s7கே.பாலமுருகனுக்கு நினைவுப்பரிசு, கோ.புண்ணிவானுக்கு நினைவுப்பரிசு, தென்றல் ஆசிரியர் வித்யாசாகர்.

s6ஆர்வமாக கலந்துகொண்ட பள்ளி மாணவர்களுக்கு எழுத்தாளர் புத்தகம் பரிசளிக்கப்படுகிறது, விழா மேடையில், சை.பீர்முகமது கோ.புண்ணியவான்.

கனிமொழி ராஜினாமா

k1

விடுதலைப் புலிகள் மட்டுமே ஈழத் தமிழர்களுக்குப் பாதுகாப்பு” – கனிமொழி

இலங்கையில் போர் மேகங்கள் மீண்டும் சூழ்ந்து கொண்டிருக்கும் நிலையில், சென்னை வள்ளுவர் கோட்டத்தில் அப்பாவி ஈழத் தமிழர்களுக்கு ஆதரவாக உண்ணாவிரதப் பந்தலில் உட்கார்ந்தார் கனிமொழி. தமிழக அரசியலில் மீண்டும் ஓர் பரபரப்பு. முதல்வர் கலைஞரின் மகளை, அவரது சி..டி. காலனி வீட்டில் சந்தித்தோம். ஈழப் பிரச்னை தொடர்பாக பல விஷயங்களை நுனிப்புல் மேயாமல் அழகாகவும் அதேசமயம் ஆழமாகவும் அலசினார். எதையும் தெளிவாகப் பேசுகிறார். சற்று ஆத்திரமூட்டும் கேள்விகளுக்கம் அமைதியாகப் பதில் தந்தது, கனிமொழியின் பக்குவத்தைக் காட்டியது

.
ராஜிவ் படுகொலைக்குப் பிறகு, இலங்கைப் பிரச்னையில் இருந்த அனுதாபம் போய், அங்கே பிரச்னை தலைதூக்கும்போதெல்லாம் இங்கே போராட்டம், உண்ணாவிரதம் இருப்பது என்பதெல்லாம் வெறும் சம்பிரதாயமாகிவிட்டது என்றால் ஒப்புக் கொள்வீர்களா

?
நிச்சயமாக ஒப்புக் கொள்ளமாட்டேன். ராஜிவ் படுகொலையை இலங்கைத் தமிழ் மக்கள் செய்யவில்லை. ஒரே ஒரு தவறுக்காக அந்த மக்கள் என்ன பாவம் செய்தார்கள்? அதனாலேயேஅவர்களுக்கும் நமக்கும் உறவு விட்டுப் போய்விட்டது, அவர்கள் கஷ்டப்பட்டால் நமக்கு கவலையில்லைஎன்பது என்ன நியாயம்? ஒரு காலத்தில் அவர்களைப் பற்றிப் பேசவே பயமாக இருந்தது உண்மை. நடுவில் போர் நிறுத்தம் அமலில் இருந்தது. மக்கள் ஓரளவு பாதுகாப்பாக இருந்தார்கள். இப்போது இலங்கை அரசாங்கமே வன்முறைகளைக் கட்டவிழ்த்துவிடுகிறது. ஆகவே, திரும்ப எல்லோரும் பேச ஆரம்பித்துள்ளார்கள். நீங்கள் புலிகளையும், மக்களையும் குழப்பிக் கொள்ளக் கூடாது

.”
சர்வதேச அரங்கில் விடுதலைப்புலிகள் மீதுள்ள அவநம்பிக்கையைப் போக்குவதற்காக ஈழத்தில் ஜெயபாலன் போன்ற சில அறிவு ஜீவிகள், மறைமுகமாக வெவ்வேறு நாடுகளில் தங்களுக்கு ஆதரவாகப் போராட்டத்தை நடத்தச் சொல்வதாகத் தெரிகிறதே

?
ஜெய பாலனோ, பிரபாகரனோ சொல்லி நாங்கள் செய்யப் போவதில்லை. அவர்களுக்காக இங்கே உண்ணாவிரதம் இருந்தால்அந்தத் தமிழர்களுக்கு விடுதலை வந்துவிடப் போகிறது, ஈழம் கிடைக்கப் போகிறதுஎன்று யாராவது நினைத்தால், அதைவிட முட்டாள் தனம் இல்லை

.
நாங்கள் யாரும் பிரச்னையைத் தீர்க்கப் போவதில்லை. எதுவுமே இல்லாத ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மக்களுக்கு நாங்கள் உண்ணாவிரதம் இருந்து அந்த வாழ்க்கையைத் திருப்பித் தந்துவிட முடியுமா? அமைதியைத்தான் கொண்டு வந்துவிட முடியுமா

?
எங்களுக்கு என்று ஒரு ஈடுபாடு உள்ளது. நம்பிக்கை இருக்கிறது. உலகத்தில் உள்ள அத்தனை நாட்டு அவதிப்படும் மக்களுக்காகவும் பேசுகிறோம். ஏன் நம் கண் முன்னே, பக்கத்தில் உள்ள நமது இனத்தை, மொழியைப் பேசுகிற மக்களைப் பற்றி, நமது சகோதர சகோதரிகளைப் பற்றிப் பேசக் கூடாது? விடுதலைப் புலிகள் என்கிற ஒரு பயத்தை உருவாக்குவது நிறையப் பேர்களுக்கு வசதியாகப் போய்விட்டது

.’’
சிங்கள ராணுவத்தின் அட்டூழியம் ஒரு பக்கம் என்றால், விடுதலைப் புலிகள் மீது அங்குள்ள தமிழர்களுக்குப் பயம். வேறு வழியில்லாமல் புலிகளோடு போகிறார்கள் என்றால் உங்கள் பதில்

?
எப்படிப் பயம்? ஒரு ராணுவம் வந்து அந்த அப்பாவிகள் மீது இவ்வளவு அட்டூழியங்களைக் கட்டவிழ்த்து விடுகிறது. அவர்களுக்கு வேறு கதியோ, விதியோ கிடையாது. அவர்களைக் காப்பாற்ற ஒரே அமைப்பு புலிகள்தான். அவர்களது பிரச்னையில் நுழைந்து, இது சரி, இது தவறு என்று சொல்ல நாம் யார்? எனக்கு விடுதலைப் புலிகள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று தெரியாது. அந்த மக்களுக்கும், அவர்களுக்கும் என்ன உறவு என்று நாம் போய்ப் பார்த்ததில்லை! ஆனால் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிவது, புலிகளைத் தவிர அந்த மக்களுக்கு வேறு சரண் கிடையாது

.”
சக போராளிக் குழுக்களையே தீர்த்துக் கட்டியவர்கள் என்ற குற்றச்சாட்டு புலிகளுக்கு உண்டு. விடுதலைப் புலிகளைப் பொறுத்தவரை ஈழம் அடைய வேண்டும் என்பதைவிட தங்களாலேயே அடைய வேண்டுமென நினைப்பவர்கள்

(இடைமறிக்கிறார்) ‘‘நீங்கள் சொல்வது முடிந்து போன கதை. அதைத் திருப்பிப் பேசுவதில் அர்த்தம் இல்லை. நான் விடுதலைப்புலிகளுக்கு வக்காலத்து வாங்குவதற்கோ, எதிர்த்துப் பேசுவதற்கோ உங்களிடம் பேசவில்லை. அந்த ஆதரவற்ற மக்களின் பிரச்னைகளைத்தான் பேசுகிறேன். பிரபாகரன் செய்தது தவறா, இல்லையா அல்லது அவரது அமைப்பின் அவசியம், அனாவசியம்

ஆகியவை பற்றிப் பேச எனக்குத் தகுதியோ, அருகதையோ இல்லை. தவிர, நான் களத்தில் நிற்கின்ற போராளியோ, அவதிப்படும் மக்களில் ஒருத்தியோ இல்லை. வெளியில் நின்று பரிதாபத்துடன் அக்கறையுடன் கவனிக்கும் பெண்

.’’
சரி, சுற்றி வளைக்க வேண்டாம். நீங்கள் விடுதலைப் புலிகளை ஆதரிக்கிறீர்களா? இல்லையா

?
அந்தக் கேள்விக்கே இடமில்லை. நான் எந்த இயக்கத்தைப் பற்றியும் பேசவில்லை. அந்த மக்களைப் பற்றிப் பேசுகிறேன். வேதனைப்படுகிறேன். நான் ஆதரித்தால் ஒரு வண்ணமும், இல்லையென்றால் வேறு வண்ணமும் என் மீது பூசப்படும். நாம் பிரச்னையைத் திசைதிருப்பக் கூடாது

.”
அந்த மக்களுக்கு என்னதான் தீர்வு என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்

?
எனக்கு எந்தத் தீர்வும் கிடையாது. தீர்வு தமிழ் ஈழமாக இருக்கலாம். வேறாக இருக்கலாம். அங்கே அல்லல்படும் மக்களுக்கும், போராடுபவர்களுக்கும் அந்த உரிமை இருக்கிறது. அதே சமயம், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு அரசாங்கம், தன் மக்களமீதே வன்முறையையும், அட்டூழியத்தையும் கட்டவிழ்த்துவிட்டு, பொருளாதாரத் தடையையும் ஏற்படுத்துவது உச்சகட்டக் கொடுமை. அதனால் மக்கள் பசியாலும், பட்டினியாலும் செத்துப் போவதைப் பார்த்துக் கொண்டு இந்த உலகத்தில் உள்ள அத்தனை நாடுகளும் வாயை மூடிக்கொண்டுள்ளன. இதுபோல று எங்கே நடந்தாலும் சகித்துக் கொள்ளாது

.”
விடுதலைப் புலிகள் மீதுள்ள கோபத்தாலும் இலங்கை ராணுவம் நம் இனத்தைப் பழிவாங்கலாம் இல்லையா

?
அப்படியென்றால், அமெரிக்கா மீது கூடத்தான் எனக்குக் கோபம் இருக்கிறது. அமெரிக்காவை எரிச்சுடலாமா? (குரலை உயர்த்துகிறார்). அமெரிக்கா அட்டூழியம் செய்கிறது என்று உலக நாடுகள் எல்லாம் அமெரிக்காவிலிருந்து விலகி

தனிமைப்படுத்தினால் ஒப்புக் கொள்வோமா? அங்கே இருக்கும் அத்தனை மக்களும் மருந்துகூட இல்லாமல் பசியாலும், பட்டினியாலும் செத்துப் போகட்டும் என்று, ஒரு புஷ்ஷிற்காக விட்டு விடுவோமா? இலஙகையில் ராணுவம் குண்டு போடும்போது இப்போதைக்கு அந்த மக்களுக்கு புலிகள் மட்டுமே பாதுகாப்பாக உள்ளனர்

.”
செஞ்சோலையில் இலங்கை ராணுவம் குழந்தைகளைக்கூட விட்டு வைக்கவில்லை என்றால், புலிகள் அட்டூழியம் செய்யவில்லையா

?
சி்ரீலங்கா பிரச்னை பற்றியோ, விடுதலைப் புலிகள் வரலாறு பற்றியோ பேச நான் ஒன்றும் நிபுணர் இல்லை. ஏன் செய்தார்கள் என்று எனக்குத் தெரியாது. எனக்கு அந்த மக்களைப் பற்றியே கவலை. அதற்குத்தான் உண்ணாவிரதம். இன்னொரு விஷயம், சும்மாவிடுதலைப் புலிகள், புலிகள்என்று அந்த அப்பாவி மக்களிடமிருந்து புலிகள் மீது உலக மக்கள் கவனத்தைத் திருப்புவது ஒரு நாடகம். இந்த நேரத்தில் நீங்களும் தமிழர், நாங்களும் தமிழர் என்ற முறையில் அந்த மக்களுக்காக நம் அக்கறையையும், உணர்வையும் வெளிப்படுத்த வேண்டும்

.”
இலங்கையில் விடுதலைப் புலிகள் தலைமையில் ஓர் ஆட்சி அமைந்தால், அது இப்போது இருப்பதை விட மோசமாக இருக்கும் என்று ஒரு சாரார் சொல்கிறார்களே

?
இப்போது நம்மூரில்இந்தியாவை பிரிட்டிஷ்காரன் ஆண்டபோதுகூடப் பரவாயில்லைஎன்று சொல்பவர்கள் இல்லையா? வெள்ளைக்காரன் விட்டுப் போனால் நாடே உருப்படாமப் போய்விடும் என்று சொன்னவர்கள் உண்டு. எதற்காகப் போராடினார்கள்? என் நாட்டை என் மக்கள் ஆள வேண்டும் என்று சொல்ல அந்த மக்களுக்கு உரிமை இல்லையா

.’’
அன்று உங்களுடன் உட்கார்ந்தவர்கள் இலங்கைப் பிரச்னைக்கு உணர்வுபூர்வமான ஆதரவு என்பதைவிட, கனிமொழியுடன் உட்கார்ந்தால் கலைஞரைத் திருப்திப்படுத்தலாம் என்ற எண்ணத்தில்

..
(இடைமறிக்கிறார்) ‘‘ஞானக் கூத்தனுக்கு அப்படி அவசியமில்லை. முக்தவுக்கும் அப்படித் தேவையில்லை. இந்த விஷயத்தில் சுபவீயை விட அதில் அக்கறையுள்ள எத்தனை பேரைப் பார்த்துவிட முடியும்? பொடாவில் எவ்வளவோ கஷ்டப்பட்டு வந்தவர். ரவிக்குமாருக்கு அப்பாவைச் சந்தோஷப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை. நான் போஸ்டரில் கூட என் பெயரைப் போடவில்லை. உட்காரும்வரை யாருக்கும் நான் உட்காரப் போவது தெரியாது. இப்படி உணர்வோடு வருபவர்களை, உங்கள் கேள்வியால் கொச்சைப்படுத்தக் கூடாது. எழுத்தாளர்களும், கலைஞர்களும், சிந்தனையாளர்களும் சேர்ந்து செய்தது இது

.’’
உங்கள் அப்பா இலங்கை பிரச்னையில் கொஞ்சம் அடக்கி வாசிப்பதாகத் தோன்றுகிறதே

?
ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசிற்குப் பல தடைகள், பொறுப்புகள் உள்ளன. அதற்குள் என்னென்ன முடியுமோ அதையெல்லாம் செய்கிறார். ஒரு மாநில அரசு, வெளிநாட்டுக் கொள்கையில் தலையிட முடியாது. ஈழப் பிரச்னை தொடர்பாகப் பல விஷயங்களை மத்திய அரசுக்கு எடுத்துச் சொல்லியிருக்கிறார். சிலவற்றை வலியுறுத்தியிருக்கிறார். சட்டசபையில் தீர்மானம் நிறைவேற்றியுள்ளார். அதைவிட வேறு என்ன செய்ய முடியும்

?”
கருத்துக்கு வரலாம். உங்களுக்குப் பின்னணி இருக்கிறது. எந்தப் பின்னணியும் இல்லாத நம் நாட்டில் ஒருவன், தன் ஏரியாவில் நடக்கும் அநியாயத்தை வெளிப்படையாகப் பேசிவிட்டு வீட்டுக்குப் போய்விடமுடியுமா? ஆட்டோ வந்துவிடாதா

?
எங்கள் கருத்துக் கூட்டங்களில் நான் பேசுவதையும், கார்த்தி பேசுவதையும் காட்டமாக எதிர்த்துப் பேசிவிட்டுத்தான் போகிறார்கள். அவர்களுக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லையே! நம்மூரில் தெருவில் ஒருவர் நியாயத்தைத் தட்டிக் கேட்கும்போது, மற்றவர்கள் ஜன்னலை மட்டும் கொஞ்சமாகத் திறந்துவிட்டு வேடிக்கை பார்ப்பார்கள். தைரியமாகப் பேசறவனுக்குப் பின்னாடி அவன் குடும்பம் மட்டும் நின்றால் போதாது. சமூகமும் நிற்கவேண்டும். தனிக் குரலாக நின்றால்தானே ஒடித்துவிட முடியும்? பத்துப் பேர், ஐம்பது பேர் சேர்ந்தால் பிரச்னை தீர வாய்ப்புண்டு

.”
வி.சந்திரசேகரன்

குமுதம், Dec 13, 2006
 இந்த உண்ணாவிரதப்போராட்டமெல்லாம நீங்கள அரசியலுக்க வர ஒத்திகையஆழம பார்க்கிறீர்கள?

(சிரிக்கிறார்) ‘‘நிச்சயமாக இல்லை. அரசியலில் எல்லா ஆழத்தையும் பார்த்தாகிவிட்டது. அதறகு இப்போது அவசியமும் இல்லை

 

கனிமொழி ராஜினாமா

 

 

 

Wednesday, 15 October 2008 – -ல்

 

இலங்கைத் தமிழர்கள் மீதான தாக்குதலை மத்திய அரசு தடுத்து நிறுத்த வலியுறுத்தி திமுக ராஜ்யசபா எம்பி பதவியை கனிமொழி ராஜினாமா செய்துள்ளார். இன்று தனது ராஜ்யசபா எம்பி பதவியின் ராஜினாமாகடிதத்தை கட்சியின் தலைவரான கருணாநிதிக்கு அவர் அனுப்பியுள்ளார். கனிமொழியைத் தொடர்ந்து பிற திமுக எம்பிக்களும் தங்களது ராஜினாமா கடிதங்களை கருணாநிதியிடம் அளிப்பார்கள் எனநம்பத்தகுந்த செய்திக்குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன.

 

 

மக்களவையில் திமுகவுக்கு 16 எம்பிக்களும் காங்கிரசுக்கு 10 எம்பிக்களும் பாமகவுக்கு 5 எம்பிக்களும், மார்க்சிஸ்ட்-இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளுக்கு தலா 2 எம்பிக்களும் உள்ளனர். மதிமுகவுக்கு 4 எம்பிக்கள். இதில் செஞ்சி ராமச்சந்திரன், எல்.கணேசன் ஆகியோர் திமுக கூட்டணியில் உள்ளனர். ராஜ்யசபாவில் அதிமுகவுக்கு 7 எம்பிக்களும் திமுக, காங்கிரசுக்கு தலா 4 எம்பிக்களும், மார்க்சிஸ்ட், இந்திய கம்யூனிஸ்ட், பாமகவுக்கு தலா ஒரு எம்பியும் உள்ளனர்.

 

தமிழகத்தைச் சேர்ந்த 39 எம்பிக்களில் 12 பேர் மத்திய அமைச்சரவையில் இடம் பெற்றுள்ளனர்.

 

நேற்று நடந்த அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டத்தில், இலங்கையில் தமிழர்கள் மீதான சிங்கள ராணுவத்தின் தாக்குதலை மத்திய அரசு தடுத்து நிறுத்த வேண்டும், இலங்கை ராணுவத்துக்கு ஆயுத உதவிகளை உடனே நிறுத்த வேண்டும், இதை இரு வாரத்துக்குள் செய்யாவிட்டால் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த எம்பிக்கள், ராஜ்யபசா எம்பிக்கள் உட்பட  அனைவரும் தங்கள் பதவிகளை ராஜினாமா செய்யவேண்டும் என தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

பின் குறிப்பு:

 

பதவியை ராஜினாமா செய்வதாக அறிவித்த கனிமொழி அவர்களின் உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்பட்டிருப்பதாக செய்திகள் வந்ததால் பத்திரமான ஒரு இடத்தில் பாதுகாத்துவைத்திருப்பதாக செய்தியாளர் கனவாண்டி 2009ன் துவக்கத்தில் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

 

அய்யா சாமி சாககெடக்கும் எங்களை காப்பாற்றும் ரட்சகி கனிமொழி இப்ப எங்க இருக்காங்கனு யாரவது கண்டுபிடிச்சு தரமுடியுமா

பூன்லே 2 சவுத்துவாஸ்

சிங்கப்பூரில்  சில பாவப்பட்ட ஜென்மங்கள் பயணிக்கும் வழித்தடம்தான் பூன்லே 2 சவுத்துவாஸ், ஆமாம் இவர்கள் இறைவனால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்கள்! சவுத்துவாஸை சிங்கப்பூரின் குப்பைகளை எரிக்கும் பகுதியென்றுதான் பலரும் குறிப்பிடுவர். இங்குதான் சிங்கப்பூரின் குப்பைகள் எரிக்கப்படுகின்றன. சிப்பியார்ட் என சொல்லப்படும் கப்பல் கட்டுமானம் செய்யும் நிறுவனங்களும் இந்தப் பகுதியில்தான் அதிகம். சிங்கப்பூரின்   தெற்கே இருக்கும் இந்தப் பகுதியிலிருந்தும்  தரைமார்க்கமாக மலேசியா செல்ல ஒரு சுங்கச் சாவடியிருக்கிறது. யாருமற்ற வானந்திரம் என்பார்களே அப்படி கான்கிரிட் கம்பெனிகளால் மட்டுமே நிரப்பபட்டபகுதி.

 

பாவப்பட்ட ஜென்மங்கள் என்றேன் அல்லவா! இந்த பகுதியில் பணிபுரிவதில் பெரும் பகுதியினர் வெளிநாட்டு ஊழியர்கள். அவர்கள் தங்கியிருக்கும் அறைகள் வியர்வை, அழுக்கு என பல்லின மனித வாசனைகளை நிரப்பிக் கொண்டிருக்கும். இரண்டு, மூன்று  அடுக்குகள் கொண்ட இரும்பு கட்டில்களுடன், நான்கு நபர்கள் நிரப்பும் அறைகளை ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் பத்திற்கும் மிகுதியாய் நிரப்பியிருப்பர். பாவப்பட்ட ஜென்மம் தன்னை நிரப்பிக்கொள்ள பை, புத்தகம் காயப்போட்ட சட்டை, ஜட்டி, இன்னும் பல இத்யாதிகளுடன் நிரம்பிவழியும் கட்டிலின் மையத்தில் மட்டும் கொஞ்சம் இடத்தினை விட்டிருப்பர். 

 

 

இந்த பாவப்பட்ட ஜென்மங்களை ஒப்பந்த அடிப்படையிலான ஊழியர்கள் என்றுதான் இங்கு பிரதானப்படுத்துவர். அதில் பலர் குறைந்த பட்ச ஊழியத்தில் சில நாட்கள் வேலையின்றி பல நாட்கள் இரவுத்தூக்கத்தை உண்டு அறைகளுக்கு வந்து செல்லும் அழையா விருந்தாளியான மூட்டைப்பூச்சிகளிடம் உரையாடியபடி முடங்கிப்போவதுண்டு நான், நீ என போட்டி போட்டு வெளியிடும் மூச்சுக்காற்றுகள் மேல் எழும்பி ஒன்றாய் கலந்து பின்னர் அவர்களின் நாசிகளில் மறுசுழற்சிக்கு அனுப்படுவதில் தினம் புத்துணர்வாய் புதுப்பித்துக்கொள்ளும், இந்த ஆத்மாக்களிள் அறைகளில் எப்போதும் எரிந்துகொண்டிருக்கும் மின்விளக்குகள் முன் இரவும், பகலும் ஒன்றுதான். படுத்துறங்கும் ஜென்மங்களுக்கு ஒரு விதத்தில் தாலாட்டாய் அமைவது தொடர்சியான பேச்சுக்குரல்கள், அதுவும் அலைபேசியின் வழியேயான தொலையாடல்.

 

 

அலைபேசி அட்டை வேண்டுமா பாக்கெட் அரிசி வேண்டுமா ஆறாவது விரல் (புகைப்பான்) இன்னும் எல்லாம் ஐம்பது சென்ட் அதிகப்படியான விலையில் நாட்சென்ற பின்னரும் நலம் விசாரிப்பதுண்டு. அங்காடிகளுக்கு செல்லவேண்டும் என்றால் காததூரம் நடக்கவேண்டும் அல்லது முப்பது நிமிட பயணத்திற்கு பின்னான பட்டணத்தையே நாடவேண்டும். குறிகளிடப்பட்ட பல்வேறு ஆத்மாக்களின் ஆடைகளை சுற்றித்துவைக்கும் மின்சாதனங்கள், கால் டாக்ஸி சுமந்து வரும் கட்டிச்சோற்றுடன் வார இறுதிநாட்களில் சாலையோரங்களில் அமர்ந்து சுவைக்கும் பியர் என பிரியமான நாட்களாகத்தான் இவர்களுக்கு நகர்ந்து செல்கிறது.

 

ஊரில் இருந்து இங்கு வந்து திரும்பும் எல்லோரும் பேசுவது சிங்கப்பூரின் ஆச்சர்யங்களை, அதிசயங்களையும் தானே! அப்படிப்பட்ட ஆச்சர்யம்தான் இவர்களின் அறைகள். வாழுமிடங்கள் வழக்கொளிந்து என்பார்கள் அல்லவா, அப்படி டெக்னிக்கல் பார்க் என்று சொல்வார்கள் அல்லவா  சிங்கப்பூர் அரசால் அங்கிகரிக்கப்பட்ட டெக்னிக்கல் பார்க் எல்லாம் மாற்று உரிமம் அளிக்கப்பட்டு மனித வாசனைகளை நிரப்பும் அறைகளாக தடுக்கப்படுகிறது.

 

 

பூன்லே 2 சவுத்துவாஸ் பயணத் தடத்தின் ஓரே பேருந்து 182. “பயணங்கள் எழுத்தளானுக்கு இனிமையானதாகத்தான் இருக்ககூடும் என்னில் முதன் முதலாக எரிச்சலைடைய செய்து இன்று பழகிப்போய்விட்டன இந்தப் பயணங்கள். முப்பது நிமிடங்களுக்கு ஒரு முறை வரும் பேருந்து பெரும்பாலும் தூரத்தே சிலர் ஓடிவரும் போது நிறுத்தத்தை கடந்திருக்கும். ஊரைப்போல எங்கு கை காட்டினாலும் நிறுத்தும் பேருந்துகள் கிடையாது. விதி விலக்காக ஞாயிறு அன்று மட்டும் அதுவும் மாலை நேரங்களில் சில தனியார் வாகனங்கள் ஒரு வெள்ளிக்காய் வளைய வருவதுண்டு.

 

 பூன்லே ஜங்ஷனில் ஒவ்வொருமுறை சவுத்துவாஸ் பேருந்துக்காய் காத்திருக்கும் போது பதினைந்து நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை வரும் 180 மற்றும் பத்து நிமிடங்களுக்கு ஒரு முறை வரும் 179 அதுவும் இரட்டை அடுக்கு பேருந்தினை ஏக்கமாக பார்பதுண்டு. சவுத்துவாஸிற்கான வரிசையின் எண்ணிக்கை நீண்டுகொண்டிருக்கையில் இரட்டை அடுக்கு பேருந்து வர வேண்டுமென பலர் பிரார்தனை செய்துகொண்டிருக்க நான் சென்றபோது எல்லாம்  ஒற்றை அடுக்கு பேருந்தே வந்து நிற்கும். உட்கார்ந்து, நின்று கொண்டு என அம்பது, அறுபது நபர்களை ஏற்றிச்செல்லும் பேருந்தில் காத்திருந்து வரிசையாய் ஏறும் பாவப்பட்ட ஜென்மங்கள் எப்போதுமே பேருந்தின் மத்தியை விட்டு நகராது களைப்புற்று உறங்கிப் போவதுண்டு.  பேருந்தின் மத்தியை விட்டு நகர மறுப்பவர்களை பழிந்த படியே அடுத்த முப்பது நிமிடத்திற்கு கொட்டாவிகளை மென்றுகொண்டு காத்திருக்க தொடங்குபவர்களை சில முறை கடைசியாய் தொற்றி அடைக்கப்பட்ட கண்ணாடி கதவுகளின் வழியே பார்பதுண்டு. அடுத்த பேருந்து ஏற்றிக்கொள்ளும் என்று  புன்னகைத்தபடி வரவேற்கும் ஓட்டுனர்கூட உள்ளே போ என்று உரக்கச்சொல்வது கிடையாது. இந்த தடத்தில் மட்டும்தான் சன்னல் திறந்திருக்க இயற்கையான காற்றினை நுகர்வதுண்டு. பிற தடங்களில் மிகுதியான பேருந்துகளில் குளிருட்டப்பட்ட காற்றினையே சுவாசிப்பதுண்டு.

 

ஒரு முறை தமிழகத்தில் என் தோழியிடம் தொலையாடிக் கொண்டிருக்கையில் நான் செல்லமாக விளிக்கும் அவள் பெயரைச் சொல்லி என்ன “பூனை மலேசியாவில் இருக்கும் உன் கணவர் மாதா மாதம் பணம் அனுப்புவாரா என்று வினவ, ம் பாண்டி மாசம் இரண்டாயிரம் அனுப்புவார் என்றாள். இரண்டாயிரம் தானா என்று நான் இழுக்க…,  உனக்கென்ன பாண்டி பணக்காரன் சிங்கப்பூர்லல நீ இருக்க என்றால். ஆமாம் சிங்கப்பூரில் உள்ள பாவப்பட்ட ஜென்மங்கள் எல்லோரும் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் அல்லவா அதையும் இன்னும் நான் பயணிக்காத வழித்தடங்களில் பயணிக்கத் தொடங்கும் போது கண்டடையக்கூடும்.

 

பின்குறிப்பு: இன்னும் சில  நாட்களில் புதிய தடத்தில் எம்.ஆர்.டி தொடங்கவிருக்கிறது. அது தொடங்கும் போது ஓரளவிற்கு பூன்லே 2 சவுத் துவாஸ் பயணம் இனிமையாக இருக்ககூடும்.

இசைஞாநியின் பார்வையில் இசைப்புயல்

ail

தான் தான்

கடவுள் என்பதான்

தன்னைச் சுற்றிய மாயையை உண்பான்

அவன் முன்

இவண்

எல்லாம் அவனால் என்பான்

 

 

 

 

 

எல்லாப் புகழும் அவன் (ஏ.ஆர்.ரஹ்மான்) ஒருவனுக்கே

a2

சாலையில் நடப்பதும் நான்கு வெள்ளியை இழப்பதும் ஒரு நம்பிக்கையின்மை

சீனப்புத்தாண்டு சுருங்கி இரு தினங்களாக வீடுகளுக்குள் அடைபட்டிருந்த சீனர்கள்  வெளிவரத்தொடங்கிய நாளில், நண்பர் ஒருவரின் அழைப்பின் பேரில் வங்கிக்கு செல்ல நேர்ந்தது. வங்கிப்பணி முடிந்ததும் கால்கள் அருகே இருந்த புக்கிஸ் நூலகத்திற்குள் அழைத்துச்சென்றது. உள்நுழையும்போது அன்றிருந்த மொட்டைவெயிலுக்கு நூலகத்தின் குளிரூட்டப்பட்டவசதி தேவையான ஒன்றாகவே தோன்றியது.

 

சிங்கப்பூரில் புத்தக அங்காடிகளில் கிடைக்காத சஞ்சிகைகளைதான் மனம் எப்போதும் முதலில் விரும்பும், அப்படி படிக்கத்தவறிய அம்ருதாவின் கடந்த இருமாத இதழ்களை புரட்டத்தொடங்கினால் சின்னதாய் ஒரு மகிழ்ச்சி. ஒரு வருடத்திற்கு பின் எனது  கவிதை ஒன்றை நவம்பர் 08 இதழில் காணமுடிந்தது. கொஞ்ச நேர மனத்தாளத்தினூடே ரசித்துக்கொண்டிருந்தேன். பின் அருகே இருந்த நகல் எடுக்கும் சாதனத்தில் நகல் எடுத்துக்கொண்டேன்.(இந்நேரம் தமிழகமாக இருந்திருப்பின் வறட்டென்று கிழித்திருப்பேன்) பின்தொடரும் யாரேனும் ஒருவருக்கு இனி தெரிய வாய்ப்பிருக்கும்.

 

மூன்று மணியளவில் மெல்ல கால்கள் தேக்காவை நோக்கி நகரத்தொடங்கியது. இப்போதெல்லாம் ஆளில்லா மாட்டுவண்டி (இங்கு மாடுகளை காண்பதே ஆபூர்வம்- பொங்கலன்று மாட்டையும் வண்டியையும் கண்காட்சியாக காண்பதே இங்கு முதலும் கடைசியும்-சில நேரங்களில் இப்படி வரிந்துகட்டிக்கொண்டு காட்சிபடுத்துவது தேவைதானா என்ற கேள்வியும் எழுவதுண்டு). செல்லும் திசையைப்போல தேக்காவைச் சுற்றி எங்கு சென்றாலும் கடைசியில் கால்கள் தேக்காவை தொட்டு திரும்புவதையே வாடிக்கையான ஒன்றாகிவிட்டது.

 

எப்போதும் எனக்கு தேவையான புத்தகங்களை பெற்றுத்தரும் புத்தக அங்காடியை முட்டிமோதினேன். வாரத் துவக்கத்திலேயே எனக்கு தேவையான புத்தகங்களை வாங்கியிருந்தாலும் அப்படிச் செல்வதில் மனம் ஏதோ ஒன்றை விரும்புகிறது. கடைக்காரருடன் சிலநிமிட உரையாடலுக்கு பின், மீண்டும் தேக்காவின் வீதிகளை நோட்டமிட்டபடி களமிறங்கினேன். காளியாத்தா கோவில் அருகே வரும்போது கண்கள் ஏதேச்சையாக ஒரு புத்தக அங்காடியை நோக்கி திரும்பியது. அங்கிருந்த ஒரு புத்தகம், அறைகுறை ஆடைகளுக்குள் பிதுங்கித் தெரியும் பெண்மையையும் கடந்து என்னை ரொம்பவே ஈர்பதாக இருந்தது. முன்பு பலமுறை நண்பரிடம் பல பிரதிகள் பெற்று அதனை என் நட்பு வட்டத்தில் அன்பளிப்பாக கொடுத்தது நினைவுக்கு வந்தது. என்னிடம் வரத்தவறிய அந்த புத்தகத்தின் சமீபத்திய இதழ்தான் அது. இதுபோன்ற தருணங்களில் கை எப்போதும் சும்மாவே இருக்காது, அழகிய ஸ்திரீகளை காணும்போது என்னுள் ஏற்படும் தொடுகைபோன்ற ப்ரஞ்கையுடன் புத்தகத்தை ஏந்திக்கொண்டு புரட்டத்தொடங்கினேன்.

 

முன்புரட்டும்போது வசீகரித்தது ஒரு புன்னகை, மனமின்றி அதனை கடந்து சிலபக்கங்களை புரட்டும்போதே மனம் வாங்குவோமா, வேண்டாமா என்று விவாதிக்கதொடங்கியிருந்தது. மர்ம வீடியோ கடையை கடந்தபோது வாங்கிடவேண்டி மனம் வீழ்ந்தே விட்டது. கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்பு தோழியுடனான தொலையாடலில், புத்தக அங்காடியில் காசில்லாமல் என்னடா பண்ற என்றாள், ஒரு வெள்ளிக்குதானே வாங்கப்போகிறேன் என்றபோது அதற்கும் காசுவேண்டுமல்லவா என்பதனை மறந்து, நான்கு வெள்ளியை கொடுத்து வாங்கவேண்டும் எண்ணிக்கொண்டே பர்ஸ்ஸிற்குள் அடைபட்டிருந்த ஓரிரு வெள்ளியை தேடத்துவங்கினேன். முன்பு ஒரு முறை இதே இடத்தில்தான் ஞாநி குமுதத்திற்கு மாறிவிட்டார் என்ற தலைப்பை பார்த்து குமுதம் வாங்க நேர்ந்தது. அதுகூட ஏதேச்சையான நகர்வில்தான்.

 

வீட்டிற்குள் வந்து அடைபட்டபோது மின்னஞ்சல் பரிவர்த்தனை, தொலையாடல் எல்லாவற்றையும் கடந்த ஏதோ ஒன்று என்னை இம்சிக்கத்தொடங்கியது. பைத்தியகாரனுக்குரிய மனநிலையில் என்னை நானே திட்டத்தொடங்கினேன் அதன் உச்சமான கொச்சை வார்த்தைகளை எல்லாம் இங்கே கொட்டமுடியாது.

 

சாலையில் நடப்பதும் நான்கு வெள்ளியை இழப்பதும் ஒரு நம்பிக்கையின்மைதான். ஆனால் ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையில்தான் நான்கு வெள்ளியை இழந்தது. பக்கங்களை புரட்டத்தொடங்கியபோது வசீகரித்த புன்னகையா, அந்த மர்ம வீடியோ கடையா, அதனையும் கடந்து விற்பனை ரீதியில் நண்பர்கள் கண்டடைந்த மாற்றமாகவும் இருக்கலாம். இனி ஒவ்வொருமுறை சாலையில் நடக்கும்போது நான்கு வெள்ளியை இழப்பதற்கான சாத்தியங்கள் நிரம்பிக்கிடக்கின்றன, அதற்கான பத்திரப்படுத்தலை தேடியபடி இந்நேரம் ஒவ்வொருவரும் ஓடத்தொடங்கியிருப்பர்.

 

இந்த கட்டுரையை முடிக்கும்போது சாலையை கடக்காமலேயே நான்கு வெள்ளியை இழக்க நேர்ந்தது. அதற்கான காரணம் நான் குடியிருக்கும் தொழிற்பேட்டைக்கு வெளியே கேட்ட மணிச்சப்தம், வெளியே வந்தால் வண்டியில் ஐஸ்விற்பனை செய்யும் முதியவர். அவரை அழைத்து ஒரு வெள்ளிக்கு சாக்கோ சிப் என்ற ஐஸ்ஸை தேர்ந்தெடுத்தபடியே பேச்சுக்கொடுத்தேன். இந்த பகுதியல் நல்ல விற்பனையா என்று, எங்க தம்பி இதுவரை மூன்றுதான் விற்றுள்ளது என்றுச் சொல்லி சீனர்கள் இதனை விரும்புவதில்லை என்றார். இன்னொரு ஐஸ் கொடுங்க என்றபடி அருகிருந்த என் சீன நண்பர்களை அழைத்து அவர்களுக்கும் தருவித்துகொடுத்தேன். இழத்தலிலும் ஏதோ ஒரு இன்பம் இருக்கத்தான் செய்கிறது, இன்னும் சற்று வாழ்வினை நீட்டிக்க ஐஸ் வண்டியை அழுத்திச்செல்லும் அந்த முதியவரின் நம்பிக்கையைபோல.

 

©pandiidurai@yahoo.com

‘பயாஸ்கோப்காரனும் வான்கோழிகளும்’

சிங்கப்பூர் எழுத்தாளர் பாலுமணிமாறன்-ன் தங்கமீன் பதிப்பகம் வெளியீடாக மலேசிய எழுத்தாளர் சை.பீர்முகம்மது-வின் பயாஸ்கோப்காரனும் வான்கோழிகளும் சிறுகதை தொகுப்பு 22.02.2009 அன்று சிங்கப்பூரின் தேசிய நூலகவாரியத்தின் ஆதரவுடன் தேசிய நூலகத்தில் மாலை 5.00 மணிக்கு நடைபெறுகிறது. சிறு தீவுக்குள் பிளவுபட்ட பல்தமிழ் அமைப்புகளின் தேடல் என்பது மிகமிக குறைவு. அதுவும் மாற்றுச் சிந்தனை என்றால் என்ன என்ற கேள்விகளுடன், தமிழ் தமிழ் என்ற ஒருமுகசிந்தனையில் பன்முக படைப்பாக்கும் திறன் அற்றவர்களையாவது உருவாக்குமா என்றால் என்னத்தை சொல்ல என்பதே என்னிலிருந்து பதிலாக வெளிப்படும்.  தமிழ்முரசு நாளிதழ் ஒன்றே ஆகப்பெரிய முதலும் கடைசியுமான இலக்கிய இதழாக நம்பிக்கொண்டும், ஜெராக்ஸ் தொணியிலான கவிதையும் அதனையும் கடந்த எழுத்து பிரபஞ்சத்தை என்னவென்றும் கேட்பதற்கும்,  விமர்சன களமற்ற எழுத்தாளர்களுக்கு  மத்தியில்,  ஒரு கதைசொல்லி முடிக்கும் முன் கடந்துவிடக்கூடிய தூரமாக இருக்கும் மலேசியாவின் எழுத்தாளர்கள் வருகை சிங்கப்பூருக்கு அவசியமான ஒன்றாகவே எனக்கு தோன்றுகிறது.

 

உங்களுக்கும் தோன்றினால்

வாருங்கள்

பயாஸ்கோப்காரனையும் வான்கோழியையும் கண்டடைவோம்

 

பாண்டித்துரை

inv-front-rev

inv-back